Ik was de CEO op een bouwplaats.
Dave, mijn voorman, sprong uit de cabine van de eerste vrachtwagen.
‘Goedemorgen, baas,’ zei hij, met een klembord in de hand.
Tien bemanningsleden in uniform volgden, uitgerust met slagmoersleutels, koevoeten, transportkarren en verhuisdekens. Ze bewogen zich met de precisie van een pitstopteam.
Aan de overkant van de straat bewogen de gordijnen van mevrouw Higgins. Ze was ongetwijfeld een berichtje aan het sturen naar de buurtgroepschat: Arme Audrey verhuist eindelijk.
Voor een buitenstaander leek dit een luxe verhuizing.
Ze verwachtten dozen met kleding en een of twee banken aan te treffen.
Ze hadden geen chirurgische deconstructie verwacht.
‘Gaan we alles standaard inpakken of helemaal leeghalen?’ vroeg Dave.
Ik heb het huis bekeken.
Bij de zware eikenhouten voordeur. De glimmende buitenlampen. De slimme deurbel.
« Alles moet netjes opgestapeld worden, » zei ik. « Als er een barcode op staat, moet het op de vrachtwagen. Laat ze niets anders dan gipsplaten achter. »
Daves grijns werd breder.
‘Jullie hebben de dame gehoord,’ riep hij naar de bemanning. ‘Steek het aan.’
Het geluid van tien industriële boormachines die tot leven kwamen, vulde de ochtendlucht.
Tijd om de droom te ontleden.
De woonkamer was als eerste aan de beurt.
De crew zette ladders neer en begon met de raambekleding. Brandon dacht dat de zijden gordijnen van vloer tot plafond deel uitmaakten van de architectuur. Hij wist niet dat het een gemotoriseerd zonweringssysteem van Lutron was, gekoppeld aan de server van mijn bedrijf.
Schroeven kwamen los, beugels vielen naar beneden en een doek van twaalf meter zijde rolde als een gevallen jurk over de vloer. Het railsysteem volgde, waardoor het kale glas zichtbaar werd.
De kamer verloor onmiddellijk zijn zachtheid.
Vervolgens was de kroonluchter aan de beurt – een op maat gemaakt Tsjechisch exemplaar, overladen met handgeslepen kristal. Twee mannen bevestigden een lier, terwijl een derde de bedrading loskoppelde. Langzaam zakte het 136 kilo zware armatuur naar beneden, als een gevangen ster die in kettingen wordt neergelaten.
Nadat ze de draden hadden afgedicht en de montagebeugel hadden verwijderd, bleef er alleen een rafelig gat in het plafond over en een paar loshangende draadjes.
De schoorsteenmantel was de volgende. Brandon vond het heerlijk om ertegenaan te leunen, met een glas bourbon in de hand, alsof hij een oud landgoed ergens in New England bezat.
Hij besefte nooit dat het een vrijstaande kalkstenen omlijsting was die aan de muur was vastgeklemd, en niet erin was gecementeerd.
Dave schoof een koevoet achter de steen. Met een kreun kwam de schoorsteenmantel los.
Daarachter gaapten goedkope, standaard bakstenen, ruw en onafgewerkt.
De waardigheid van de ruimte verdween in één klap.
Daarna kwam de lambrisering.
De kamer was bekleed met planken van kwartiers gezaagd wit eikenhout, aangebracht om de oneffenheden in de gipsplaten te bedekken en een warme sfeer te creëren. Stuk voor stuk werden ze verwijderd.
Zonder het hout en de stof veranderde de akoestiek. Mijn bevelen galmden na in de nu holle ruimte.
Tien minuten eerder had de woonkamer zo in een woontijdschrift kunnen staan.
Nu leek het wel een verlaten pakhuis.
Ik heb items van mijn klembord afgevinkt.
Gemotoriseerde zonwering. Check.
Kroonluchter. Check.
Kalkstenen mantel. Check.
Eikenhouten lambrisering. Check.
De keuken was het hoogtepunt.
Brandon had hier altijd de scepter gezwaaid, leunend tegen het kookeiland met een glas wijn, en net gedaan alsof hij iets van koken afwist.
Hij noemde het het hart van het huis.
Ik noemde het Asset Collection Zone B.
De bemanning stroomde toe.
De Sub-Zero koelkast was het eerste slachtoffer. Twee mannen maakten hem vast, kantelden hem naar voren, koppelden de waterleiding los en reden hem voorzichtig op een transportkarretje. Toen ze hem wegrolden, zorgde het gapende zwarte gat ervoor dat de hele keuken er kapot uitzag.
Vervolgens kwamen de dubbele Wolf-ovens aan de beurt. De afwerkingssets werden verwijderd, de beugels werden losgeschroefd en de ovens werden eruit geschoven.
Lege oogkassen staarden ons aan op de plek waar voorheen glanzende protheses hadden gezeten.
Op het eiland gebeurde de ware magie.
De Italiaanse kwarts aanrechtbladen waren niet op de gebruikelijke manier vastgelijmd. Ik had gekozen voor een installatie waarbij de bladen door de zwaartekracht vastgezet zouden worden met een dun laagje siliconenkit.
Dave bevestigde industriële zuignappen, creëerde een vacuüm, en op zijn teken tilden vier mannen het object op.
De stenen plaat kwam met een akelig plopgeluid omhoog toen de afsluiting brak.
Zonder het gewicht van het aanrechtblad oogden de kastjes eronder gammel en goedkoop. De inbouwspoelbak werd meegeleverd met het aanrechtblad, omdat deze er direct op gemonteerd was.
Nadat de steen was verwijderd, kwam de kraan die ik de avond ervoor had gemarkeerd er gemakkelijk uit. De leidingen werden afgedicht, waardoor er twee zielige metalen stompjes uit het lege kastje staken.
Daarna volgden de details.
Een voor een verloren de kastdeuren hun vergulde handgrepen van 24-karaats goud. Zonder die handgrepen oogde het strakke Italiaanse meubilair vreemd vlak, als beschilderde dozen in een opslagruimte.
Ik stond in de deuropening en nam een foto.
Het ‘hart’ van het huis was eruit gerukt.
We zijn naar boven verhuisd.
De master suite was de kamer waar Brandon me uit had verbannen, de kamer die hij en Kylie dachten te hebben geclaimd.
De lucht rook nog steeds vaag naar Kylie’s vanilleparfum.
De crew ging meteen op zoek naar het bed: een Zweeds slaapsysteem van het California King-formaat met een verkoopprijs van $50.000.
Het was met de hand gestikt, gelaagd met natuurlijke materialen, het soort matras waar mensen in designmagazines in Manhattan van droomden.
Brandon dacht waarschijnlijk dat het bij het huis hoorde.
In minder dan twintig minuten was het frame gedemonteerd, de matras ingepakt en verzegeld, en stond de complete installatie op een vrachtwagen.
Brandon zou vannacht op de vloer slapen.
De massief notenhouten nachtkastjes volgden. De lampen werden losgekoppeld en ingepakt. De kamer verloor zijn karakter, veranderde van een oase in een doos.
In de inloopkast hebben we Kylie’s dromen waargemaakt.
Ze had zich ongetwijfeld voorgesteld om hier « get ready with me »-video’s op te nemen, in zacht licht met planken vol schoenen achter haar.
Ze had zich niet gerealiseerd dat het kastsysteem niet in de muurstijlen was ingebouwd. Het was een hoogwaardig Europees modulair systeem dat twee jaar eerder was geïnstalleerd.
Zwevende planken, spanstangen, met fluweel beklede lades – alles werd verwijderd.
De schoenenwand, waar honderd paar schoenen in pasten, verdween in stukken. Het sieradeneiland met glazen blad rolde naar buiten. De kledingstangen werden losgeschroefd, waardoor er speldenprikjes in de gipsplaat achterbleven.
Vijfenveertig minuten later was de kast een witte echokamer geworden.
