‘Dit is het lekkerste water dat ik ooit heb gedronken,’ zei hij met een kleine, oprechte glimlach. ‘Het zou zonde zijn als iemand er geen toegang meer toe zou hebben.’
Hij liep terug naar de deur en bleef toen staan.
‘Ik ga mijn drankje opdrinken,’ zei hij. ‘Ik heb hier niets gezien. En eerlijk gezegd, Audrey, ze verdienen alles wat hen te wachten staat. Veel succes met de verhuizing.’
Hij liet me alleen achter in de stille keuken.
Ik raakte het koele metaal van de kraan aan.
Eén bezit minder.
Nog duizenden te gaan.
Later die avond, toen het feest ten einde liep en het huis stil werd, hield Brandon me in de keuken klem terwijl ik kristallen glazen in de vaatwasser aan het stapelen was.
Hij hield zich bezig met het espressomachine en vermeed oogcontact.
‘Audrey, luister,’ begon hij, terwijl hij zijn keel schraapte. ‘De jongens komen morgenochtend vroeg voor de wedstrijd, en Kylie en ik willen vanavond een filmavondje houden. We willen gewoon even ontspannen. Weet je, als gezin samen zijn.’
Ik zette het laatste glas in het rek. Ik wist precies waar dit naartoe moest.
Hij wilde niet dat zijn ex-vrouw door de gangen spookte terwijl hij huisje-boompje-beestje speelde.
‘Ik begrijp het, Brandon,’ zei ik, terwijl ik mijn handen afveegde aan een handdoek. ‘Je wilt privacy.’
‘Precies,’ zei hij, met een opgeluchte toon in zijn stem. ‘Dus ik dacht… aangezien je morgenochtend toch vertrekt, kun je misschien vanavond in de loft boven de garage blijven slapen. Daar staat een slaapbank, en eerlijk gezegd zou het voor iedereen een stuk minder ongemakkelijk zijn.’
De zolder van de garage was niet geïsoleerd. De slaapbank was een overblijfsel uit zijn studententijd en rook naar gemorst bier.
Hij vroeg de vrouw die dit miljoenen kostende Amerikaanse toevluchtsoord had ontworpen om in de opslagruimte te slapen, zodat zijn zwangere vriendin het comfortabel zou hebben.
Ik vouwde de handdoek op en legde hem neer.
Het gebrek aan respect was bijna indrukwekkend.
Maar ik heb niet gediscussieerd.
‘Ik wil jullie familietijd niet verstoren,’ zei ik, terwijl ik mijn weekendtas oppakte. ‘De garage is prima.’
Hij liet de adem die hij had ingehouden los.
“Dankjewel, Audrey. Je reageert hier heel relaxed op. Dat waardeer ik.”
Ik liep naar de deur die de keuken met de garage verbond. Voordat ik naar buiten stapte, keek ik nog een laatste keer achterom naar hem.
Hij stond in de warme gloed van de onderkastverlichting die ik had uitgekozen, omringd door de luxe die ik had gecreëerd.
‘Geniet van vanavond, Brandon,’ zei ik zachtjes. ‘Pak in de bank. Zet het geluid harder. Geniet van de airconditioning. Koester elk moment van comfort.’
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
“Eh, dank u. Dat zullen we doen.”
‘Ik meen het,’ zei ik. ‘Geniet er echt van. Want dit is de laatste avond dat dit huis er nog als een thuis uitziet en aanvoelt. Morgen is het gewoon een gebouw.’
‘Je bent zo dramatisch, Audrey,’ sneerde hij. ‘Welterusten.’
Ik stapte de garage in en deed de deur dicht. Het zware klikgeluid van het slot klonk als het laatste zegel op een graf.
Hij dacht dat hij me had verbannen.
In werkelijkheid had hij me in de perfecte positie geplaatst om toezicht te houden op de sloop.
De lucht in de garage was muf en koel, en rook naar motorolie en beton. Ik klapte de slaapbank uit en ging liggen, waarbij ik de metalen stang in mijn rug voelde drukken. Het was een schril contrast met het handgestikte paardenhaarmatras dat ik zes maanden geleden voor de slaapkamer had laten aanleggen.
Boven me hoorde ik gedempte voetstappen en de bas van het surround sound-systeem.
Ze keken naar een film.
Ze lagen waarschijnlijk opgerold onder kasjmier plaids uit Milaan, nippend aan wijn uit mijn kristallen wijnglazen.
De meeste vrouwen in mijn positie zouden in het donker hebben zitten huilen en zich hebben afgevraagd waar het mis was gegaan in hun huwelijk.
Ik staarde omhoog naar de zichtbare balken en telde af als een soldaat die op het moment van de waarheid wacht.
Het geluid van hun gelach drong door de ventilatieschachten. Het was het schelle geluid van onwetendheid. Ze vierden een overwinning die in werkelijkheid een zorgvuldig opgezette valstrik was.
Mijn telefoon trilde op de betonnen vloer.
DAVE – KONVOOI GELADEN. VERWACHTE AANKOMST 08:00. DRIE 18-WIELERS. BEMANNING VAN 12. BEVESTIG TOEGANG TOT DE POORT.
Ik typte snel terug.
BEVESTIGD. POORTCODE ####. ALARMUITSCHAKELVOLGORDE ####. TERREIN VRIJ VOOR VOLLEDIGE EXTRACTIE. TOT ZONSOPGANG.
Ik legde de telefoon neer en trok de kriebelige deken tot aan mijn kin.
Boven was de film afgelopen. De lichten gingen uit.
Het werd stil in huis.
Brandon sliep in wat hij beschouwde als een volledig ingerichte droom.
Als hij wakker werd, bevond hij zich in een echo.
De ochtend brak aan, helder en bedrieglijk kalm. De Amerikaanse hemel was strakblauw toen Brandon om 7:45 de voordeur uitliep en zijn stropdas rechtzette.
Hij bleef even op de veranda staan om de tuin te bewonderen.
Hij merkte niet dat de architecturale verlichting die het pad verlichtte, op het punt stond te worden verwijderd.
Hij stapte in zijn geleasede BMW en reed naar zijn werk als verkoper, ervan overtuigd dat hij me succesvol had weggejaagd en alle prijzen had gehouden.
Vijftien minuten later stapte Kylie naar buiten, met een zonnebril op en een groene smoothie in haar hand. Een Uber bracht haar naar een spa.
Het huis was leeg.
Op het moment dat haar auto de bocht om verdween, trilde de stille doodlopende straat.
Het begon als een laag gerommel dat koffiekopjes twee straten verderop deed rammelen.
Toen klonk het gesis van de luchtremmen.
Drie enorme vrachtwagens met achttien wielen reden de straat op, prominent voorzien van het zilveren en donkerblauwe logo van AUDREY INTERIORS.
Ze waren zo groot dat ze de zon blokkeerden toen ze met militaire precisie langs de stoeprand stonden opgesteld.
Ik stapte de garage uit.
Ik was niet langer de verbitterde vrouw.
