DEZE ACTIE ZAL LEIDEN TOT DE VOLLEDIGE VERWIJDERING VAN ALLE OPGEBOUWDE ACTIVA, WAARDOOR HET PAND IN DE OORSPRONKELIJKE STAAT WORDT TERUGGEBRACHT. WEET U ZEKER DAT U WILT DOORGAAN?
Ik zag Brandons gezicht al voor me toen hij besefte dat zelfs de toiletpapierhouder met me meeging.
Ik heb geen moment geaarzeld.
Ik klikte op BEVESTIGEN.
De statusbalk veranderde van ACTIEVE SHOWROOM naar GEPLAND VOOR VERWIJDERING.
Ik sloot de laptop met een zacht klikje en ging weer liggen.
Voor het eerst in maanden viel ik in een diepe, vredige slaap.
Morgen was niet alleen de verhuisdag.
Het betekende de complete vernietiging van zijn levensstijl.
De volgende avond, net toen de zon onderging boven onze Amerikaanse buurt, ging de deurbel opnieuw.
Ik was in de keuken bezig mijn verzameling Japanse keramische messen in te pakken.
Ik hoefde de bewakingscamera’s niet te controleren om te weten wie het was. De zware geur van White Diamonds-parfum kwam haar tegemoet.
Patricia Wilson, mijn schoonmoeder – of binnenkort ex-schoonmoeder – kwam binnenwandelen in een pastelgeel pak dat meer kostte dan de meeste auto’s. Ze droeg een afgedekte schaal in de ene hand en een blauwe cadeautas in de andere.
Ze liep recht langs me heen zonder me te groeten.
Voor haar was ik al een geest.
Ze snelde naar de woonkamer waar Kylie als een koninginbij op de hoekbank lag te rusten.
‘Oh, daar is ze,’ zei Patricia liefkozend, haar stem druipend van zoete genegenheid. ‘Daar is de moeder van mijn kleinzoon. Kijk eens naar jou, Kylie. Je straalt helemaal.’
Kylie ging rechtop zitten en glimlachte, terwijl ze over haar nauwelijks zichtbare buikje streek.
“Hallo Patricia. Wat fijn dat je langs kon komen. Brandon vertelde me dat je je beroemde lasagne hebt meegenomen.”
‘Natuurlijk, schat. Je moet nu voor twee eten,’ zei Patricia, terwijl ze de cadeautas op mijn salontafel zette. ‘En je draagt een jongen, een Wilson-jongen. Je hebt geen idee hoe lang ik heb gewacht om die woorden te kunnen zeggen.’
Ik stond in de gang met een rol bubbeltjesplastic in mijn hand en keek naar hen. Het was een scène die zo uit een bepaald soort Amerikaanse familiefantasie leek te komen: de matriarch die de nieuwe partner zegent omdat zij kan bieden wat de vorige vrouw zogenaamd niet kon.
In de familie Wilson was de waarde van een vrouw verbonden aan haar baarmoeder.
Ik had tien jaar lang een bedrijf opgebouwd, investeringen beheerd en Brandon in stilte behoed voor een faillissement.
Voor Patricia was ik een mislukkeling omdat ik haar geen mannelijke erfgenaam had gegeven om een achternaam voort te zetten die vooral op herinneringsbrieven voorkwam.
Patricia draaide zich eindelijk om en keek me aan. Haar ogen waren koud en klinisch toen ze over mijn warrige knot en de tape op mijn pols gleed.
“Oh, Audrey. Je bent er nog steeds. Ik dacht dat je inmiddels wel het fatsoen zou hebben gehad om weg te zijn.”
‘Ik vertrek morgen, Patricia,’ zei ik, terwijl ik mijn toon neutraal hield. ‘Ik ben alleen nog mijn spullen aan het inpakken.’
Ze snoof en draaide zich weer naar Kylie toe, terwijl ze het haar van de jongere vrouw streelde.
“Nou ja, het is voor het beste. Eerlijk gezegd had Brandon een echte partner nodig. Een warme partner. Ik heb hem altijd gezegd dat jij te koud bent, Audrey. Je bent als een boom die nooit het soort vruchten heeft gedragen dat ik voor een gezin wilde. Mooi om naar te kijken, misschien, maar niet de juiste.”
De woorden deden pijn, maar ik hield ze tegen.
Ze wist niet dat we waren gestopt met proberen kinderen te krijgen omdat ik weigerde een baby in een huwelijk te brengen met een man die vond dat liefde iets was dat net zo makkelijk te vervangen was als meubels.
‘Je hebt gelijk, Patricia,’ zei ik zachtjes. ‘Brandon verdient precies wat hij krijgt.’
Ze vatte dat op als een compliment.
“Ja, dat verdient hij. Hij verdient dit prachtige huis en een prachtige zoon.”
Ze keek nog een laatste keer de kamer rond en bewonderde het meubilair dat nu op geleende tijd stond.
“Het is perfect voor het opvoeden van een kind. Zo stevig, zo elegant.”
Ik bekeek de stevige, elegante meubels die al waren gelabeld en waarvan de planning was vastgelegd dat ze binnen veertien uur op vrachtwagens geladen zouden worden.
Geniet van het uitzicht, Patricia, dacht ik.
Morgen zal Brandons enige nalatenschap slechts een lege echo zijn.
De zware voordeur zwaaide weer open en liet Brandons jongere zus, Felicia, en haar man, Jerome, binnen.
Felicia kwam binnenstormen met dezelfde chaotische energie als haar moeder, gilde het uit van enthousiasme over Kylie’s babybuik en negeerde me volledig.
Maar Jerome bleef op afstand.
