Hij had absoluut geen idee waar hij zojuist mee had ingestemd.
Ik stond langzaam op en streek mijn rok glad. Ik pakte de pen van de tafel – een elegante metalen pen die ik hem voor zijn promotie had gekocht. Hij dacht vast dat die uit de kantoorartikelenkast kwam.
‘Prima,’ zei ik met een kalme stem. ‘Ik teken. Ik neem mijn persoonlijke spullen mee en ben zondag weg.’
‘Goed zo,’ grijnsde Brandon, terwijl hij me over het papier zag buigen. ‘Fijn dat je voor de verandering eens redelijk bent. Zorg er alleen wel voor dat je de vloer niet bekrast als je weggaat.’
Ik deed de dop op de pen en legde hem voorzichtig neer.
Kylie maakte een selfie met op de achtergrond de op maat gemaakte schoorsteenmantel die ik bij een Franse werkplaats had laten maken. Ze verplaatste zich en draaide zich om het licht optimaal te benutten.
‘Ik beloof je, Brandon,’ zei ik terwijl ik me omdraaide en naar de trap liep, ‘als ik klaar ben met dit huis, hoef je je geen zorgen te maken over krassen op de vloer.’
Hij lachte, in de veronderstelling dat het een loze dreiging was.
Hij wist niet dat ik in gedachten de inventarislijst al aan het uitrekenen was.
Hij wist niet dat de bank waarop Kylie zat geen vast onderdeel van het meubilair was. Het was inventaris.
De tafel waar hij tegenaan leunde, was een inventarislijst.
Het licht waaronder hij stond, was inventaris.
Boven ging ik naar de logeerkamer, want hij had Kylie al naar onze slaapkamer verplaatst. Toen ik de deur achter me sloot, barstte ik niet in tranen uit. Ik stortte niet in.
Ik opende mijn laptop.
De zachte gloed verlichtte de donkere gastenkamer toen ik inlogde op de bedrijfsdatabase.
AUDREY INTERIORS LLC – SYSTEEM VOOR VERMOGENSBEHEER.
Ik typte ons huisadres in. Het systeem verwerkte het even en vulde vervolgens een lijst in.
5.240 artikelen.
Status: TER PLAATSE.
Ik klikte op de knop met de tekst ‘PLANNING VERWIJDEREN’.
‘Achtenveertig uur,’ fluisterde ik in de lege kamer. ‘Wil je mijn persoonlijke bezittingen hebben, Brandon? Dan krijg je ze. Stuk voor stuk.’
Even later, nadat ik hem even in zijn eigen zelfvoldaanheid had laten wegzinken, ging ik weer naar beneden. Ik had nog één dingetje nodig om duidelijkheid te krijgen – en nog één stuk papierwerk.
‘Ik moet even precies zijn, Brandon,’ zei ik kalm, terwijl ik tegen de rugleuning van de fauteuil leunde. ‘Als je het over persoonlijke bezittingen hebt, bedoel je dan alleen mijn kledingkast, of gaat het om roerende goederen?’
Hij rolde met zijn ogen en nam een slok van zijn whisky, terwijl hij Kylie aankeek alsof hij wilde zeggen: Kun je deze vrouw geloven?
‘Jeetje, Audrey, maak het me niet zo moeilijk,’ snauwde hij. ‘Persoonlijke bezittingen betekent jouw persoonlijke spullen. Je kleren, je boeken, je make-up, de dingen die in een koffer passen.’ Hij gebaarde vaag de kamer rond. ‘Maar het huis blijft zoals het is. De meubels blijven. De apparaten blijven. De decoratie blijft. Kylie is aan het nestelen. Ze heeft een volledig ingericht huis nodig, geen lege huls.’
Ik hield mijn gezichtsuitdrukking neutraal, maar mijn blik dwaalde af naar de gemotoriseerde zijden gordijnen achter hem. Dat systeem had 18.000 dollar gekost en werd aangestuurd door een eigen hub die ik zelf had geïnstalleerd. Het was geen vast onderdeel zoals hij dat begreep. Het was raambekleding – modulair en verwijderbaar.
Ik bekeek de glazen wandlampen – handgemaakte, gelimiteerde exemplaren uit Venetië, die elk 4000 dollar waard waren. Ze waren niet met draad aan de muur bevestigd zoals standaardarmaturen, maar hingen aan onopvallende haakjes.
Kunst, geen belichting.
Brandon kende het verschil niet tussen onroerend goed en roerend goed.
Ja, dat heb ik gedaan.
Hij boog zich voorover, zijn gezicht vertrok in een grijns.
‘Laat ik het simpel uitleggen,’ zei hij. ‘Als het de waarde van het huis verhoogt, blijft het. Als het aan de muur vastzit, blijft het. Probeer niet alles eruit te halen om kinderachtig te zijn. Ik wil dat deze overgang soepel verloopt voor Kylie. Ze heeft nu geen stress nodig van het kopen van nieuwe spullen.’
Kylie giechelde en wreef over haar buik.
‘Ja, Audrey. Pak je kleren en ga maar. Ik wil je negatieve energie toch niet in de gordijnen hebben hangen.’
Ik moest bijna glimlachen.
Ze wilde mijn energie niet in de gordijnen hebben.
Goed.
Omdat ze de gordijnen helemaal niet zou krijgen.
Ik knikte langzaam en liet mijn schouders net genoeg zakken om er verslagen uit te zien.
“Ik begrijp het. De vaste inrichting blijft staan, de persoonlijke bezittingen gaan mee. Ik zal me strikt aan de wettelijke definitie van die termen houden.”
Brandon zag er opgelucht uit. Hij dacht dat hij gewonnen had. Hij dacht dat hij me had gedwongen om hem een volledig ingericht landgoed van miljoenen dollars in de Verenigde Staten na te laten, compleet met alle luxe gemakken.
Hij had geen idee dat hij me, door de juridische definitie die hij zojuist had aangehaald, in feite toestemming had gegeven om de boel volledig te verbouwen.
‘Prima,’ zei ik, terwijl ik opstond. ‘Ik zal uw wensen respecteren. Ik neem alleen wat mij wettelijk toekomt.’
Mijn hart bonkte in mijn keel, niet van verdriet, maar van de spanning van de jacht.
Hij wilde het huis intact houden.
Hij had specifieker moeten zijn.
