‘Mijn arme jongen!’ riep ze. ‘Kijk wat ze gedaan heeft. Dit is schandalig. Dit is barbaars.’
Ze snelde naar Brandon toe en greep hem bij zijn schouders.
‘Je moet haar aanklagen,’ zei ze. ‘Je moet haar voor alles aansprakelijk stellen. Ze kan een huis niet zomaar leegplunderen. Dat is vandalisme. Dat is diefstal. Bel Robert nu meteen. We gaan een claim indienen voor schadevergoeding en emotionele schade.’
Aangespoord door de verontwaardiging van zijn moeder, belde Brandon zijn advocaat.
‘Robert, luister eens,’ zei hij, terwijl hij de telefoon op de luidspreker zette. ‘Audrey heeft het huis volledig leeggehaald. Alles is weg: de toiletten, de lampen, de gootsteen. Ik wil een spoedbevel. Ik wil dat ze gearresteerd wordt. Ik wil een schadevergoeding van vijf miljoen eisen.’
Er viel een lange stilte.
Toen slaakte Robert een zucht.
‘Brandon, ik heb het document hier,’ zei hij met een vlakke stem. ‘Het addendum dat je twee dagen geleden hebt ondertekend. Ik heb je specifiek gevraagd of je wilde dat ik het eerst even doornam voordat je tekende. Je zei nee, omdat je wilde besparen op declarabele uren. Je noemde het ‘standaard ontslagpapierwerk’.’
‘Ik wist niet dat ze alles zou meenemen,’ protesteerde Brandon.
« In het contract staat dat zij eigenaar blijft van alle activa die geregistreerd staan op naam van Audrey Interiors LLC, » vervolgde Robert. « Onder activa worden meubels, armaturen, hang- en sluitwerk, apparaten en smart home-infrastructuur verstaan. U hebt het getekend. Het is notarieel bekrachtigd. Zij heeft haar eigendom meegenomen. »
« Maar het huis is onbewoonbaar! » gilde Patricia.
‘Dan had Brandon de inhoud niet moeten weggeven,’ antwoordde Robert. ‘Ik kan een rechtszaak aanspannen als je wilt, maar je zult verliezen. En de gerechtskosten plus mijn voorschot kosten je nog eens vijftigduizend dollar. Heb je vijftigduizend, Brandon?’
Brandon keek rond in de lege kamer.
Hij had geen vijftig dollar.
‘Dat dacht ik al niet,’ zei Robert. ‘Mijn advies? Ga naar een bouwmarkt en koop een toilet. Tot ziens, Brandon.’
De verbinding werd verbroken.
De stilte keerde terug, zwaarder dan voorheen.
Patricia staarde naar haar zoon.
Voor één keer was er niemand anders de schuldige.
De handtekening was van hem.
Hij had toestemming gegeven.
De lege, galmende doos was van hem.
Het duurde niet lang voordat Kylie begreep wat dat betekende.
Ze schreeuwde of snikte deze keer niet.
Ze bleef staan, veegde het gipsstof van haar designlegging en begon met snelle, efficiënte bewegingen haar cosmetica in haar tas te pakken.
‘Kylie, wat doe je?’ vroeg Brandon, terwijl de paniek toenam. ‘Je kunt niet weggaan. We moeten dit gewoon oplossen. Ik los het wel op.’
‘Hoe moet ik dat oplossen?’ vroeg ze scherp. ‘Met welk geld? Je hebt de advocaat gehoord. Je staat tot je nek in de schulden. Je bent erger dan blut. Je woont op een bouwplaats zonder elektriciteit en zonder water.’
‘Ik ga een lening afsluiten,’ hield hij vol. ‘Naar de bank. Een kredietlijn aanvragen. We kopen nieuwe meubels – betere meubels. We maken het nog mooier dan voorheen.’
Kylie lachte, een geluid dat totaal geen warmte uitstraalde.
‘Je snapt het echt niet,’ zei ze. ‘Je kunt geen lening krijgen. Ik heb je kredietscore gezien toen we die autolease aanvraagden. Audrey was degene met de score. Audrey was degene met de bezittingen. Jij was gewoon het gezicht dat ze op de brochure zette.’
Ze ritste haar tas dicht.
‘Ik heb maandenlang naar dit huis gekeken en dacht dat je smaak had. Ik dacht dat je een verfijnde man was met verstand van kunst en design. Maar het was nooit jij. Het was zij. Alles wat mooi was in je leven, was door haar uitgekozen. Zonder haar ben je gewoon een man die in een lege ruimte staat, gekleed in een pak dat je waarschijnlijk niet eens kunt laten stomen.’
‘Dat is niet waar,’ fluisterde hij.
‘Je bent niet wie je voorgaf te zijn,’ zei ze. ‘Je bent een lege huls. Net als dit huis. Geen structuur. Geen fundering. Ik ga geen baby grootbrengen op een bouwplaats met iemand die zijn ex-vrouw nodig heeft om hem te vertellen hoe hij het licht aan moet doen.’
Ze liep naar de deur.
Patricia probeerde haar tegen te houden.
‘Je kunt hem niet zo achterlaten,’ smeekte Patricia. ‘Hij is de vader van je kind.’
‘Ik stuur mijn advocaat wel even langs voor alimentatie,’ zei Kylie koeltjes. ‘Tenminste, als hij het kan betalen.’
De voordeur sloeg dicht, het geluid galmde door de lege kamers.
Brandon stond in het midden van de schelp.
Zijn moeder stond bij de deur met haar koffie in haar hand.
De illusie was niet zomaar gebarsten.
Het was stuk voor stuk gedemonteerd en op vrachtwagens geladen.
De volgende klap kwam in de vorm van een koerier van First National Bank.
De volgende ochtend om negen uur klopte een man in een keurig uniform op de kale deur, overhandigde Brandon een dikke envelop met een rode streep en liet hem een digitaal formulier ondertekenen.
De brief binnenin was gedrukt op dik papier.
Kennisgeving van onderpandtekort en verzoek om herstelbetaling.
Hij las de eerste alinea twee keer.
Vervolgens belde hij de bank.
‘Dit is Brandon Wilson,’ zei hij. ‘Ik heb net een brief gekregen waarin staat dat de waarde van mijn huis is gedaald. Er moet een fout zijn gemaakt. De markt is in de lift. Het huis van mijn buurman is net verkocht voor drie miljoen.’
Aan de andere kant antwoordde een kalme stem vanuit een callcenter in de Verenigde Staten.
« Meneer Wilson, ik heb uw dossier ingezien. We hebben een melding ontvangen over aanzienlijke wijzigingen aan de structuur van het pand. Op basis van een politierapport en een bijgewerkte risicobeoordeling is uw pand aangemerkt voor een onmiddellijke herwaardering. »
‘Maar het huis staat er nog steeds,’ protesteerde hij. ‘De grond is er ook nog. Het is alleen maar meubilair.’
« Ik ben bang dat dat niet klopt, » zei de vertegenwoordiger. « Onze oorspronkelijke taxatie van 2,5 miljoen dollar ging uit van luxe afwerkingen – geïmporteerd marmer, op maat gemaakt timmerwerk, slimme woninginfrastructuur, hoogwaardige apparaten, architecturale verlichting. Die worden geclassificeerd als vaste onderdelen. Als we die weglaten, verandert de waarde van het onroerend goed. Zonder die elementen wordt uw woning niet langer als luxe woning beschouwd. De waarde ervan wordt nu geschat op een onvoltooide woning. De nieuwe taxatie bedraagt 1,2 miljoen dollar. »
Brandon voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken.
Hij had nog een hypotheekschuld van 1,8 miljoen dollar.
Hij stond nu $600.000 in de min.
« Dit is een schending van uw loan-to-value-voorwaarden, » vervolgde de vertegenwoordiger. « We kunnen geen lening verstrekken die de waarde van het onderpand overschrijdt. We geven een margin call af voor de hypotheek. U bent verplicht het tekort onmiddellijk aan te vullen. U moet $600.000 aflossen om de lening weer binnen acceptabele grenzen te brengen. U heeft dertig dagen de tijd. »
‘Ik heb geen 600.000 dollar,’ fluisterde hij. ‘Ik heb zelfs geen zesduizend.’
‘Dan raad ik u aan het te vinden, meneer Wilson,’ zei ze. ‘Als de gelden niet binnenkomen, zullen we overgaan tot executieverkoop om het resterende deel van het bezit terug te vorderen.’
De verbinding is verbroken.
Hij stond daar in de lege keuken, de brief trillend in zijn hand.
Audrey had niet alleen de meubels meegenomen.
Ze had de waarde van het huis zelf eruit gehaald.
Patricia kwam terug van de auto, met twee koffiebekers van het tankstation in haar handen. Ze zag zijn gezicht en griste de brief uit zijn handen.
‘Zeshonderdduizend?’ riep ze geschrokken. ‘Ze willen zeshonderdduizend? Dit is ongelooflijk. Bel ze terug. Vertel ze wie we zijn. Zeg dat dit een tijdelijke verbouwing is.’
‘Het maakt niet uit,’ zei Brandon, terwijl hij naar de afgedichte leidingen in de muur staarde. ‘Het is geen verbouwing. Het is een open mijn. We zitten in de min.’
‘Negatief?’ herhaalde ze, alsof het woord obsceen was. ‘Wij zijn Wilsons. We horen voor te staan, niet achter te lopen.’
‘Ze wist het,’ zei hij plotseling. ‘Audrey wist wat er in de leningsvoorwaarden stond. Ze schreef het bedrijfsplan. Ze beheerde de financiën. Ze wist precies wat er zou gebeuren als de vaste activa er niet zouden zijn. Ze heeft me niet zomaar in de steek gelaten. Ze heeft de hele illusie ontmanteld.’
De genadeslag kwam in de vorm van een e-mail.
Brandons telefoon trilde die middag op de betonnen vloer met een melding:
VAN: AUDREY INTERIORS LLC – DEBITEUREN.
ONDERWERP: EINDFACTUUR – SERVICE- EN LEASEKOSTEN.
Zijn handen trilden toen hij het PDF-bestand opende.
