In de hoek lag een stapel kleren van Kylie in vuilniszakken. Ze had aangenomen dat ze ze hier weer zou uitpakken.
Als ze terugkwam, trof ze geen hengels, geen planken, geen kookeiland aan.
Alleen een stoffige vloer en een enkele kale gloeilamp.
De hoofdbadkamer was het pronkstuk.
Marmer van vloer tot plafond, een stijlvolle spiegel en een vrijstaand ligbad, gehouwen uit één blok vulkanisch kalksteen.
Brandon was dol op dat bad. Hij was gek op de spiegel waarin hij zijn aandelenkoersen en agenda kon zien terwijl hij zich scheerde.
De crew benaderde de wastafel met zuignappen. De slimme spiegel zat niet in de muur verankerd, maar was op de muur gemonteerd. Hij kon eraf gehaald worden als een deksel.
Daarachter: ruw gipsplaat en loshangende draden.
De spa-illusie is aan diggelen geslagen.
Het bad moest hydraulisch omhooggetild worden. Nadat de vloerafvoer was losgekoppeld, kwam het enorme stenen bad langzaam omhoog, waarbij een ring van vuil en een open pijp achterbleven.
De geur in de kamer veranderde van eucalyptuskaarsen naar een vage geur van sanitair.
De glazen douchewanden werden binnen enkele minuten losgeklemd en verwijderd. De extra grote regendouchekop schroefde met een schelle metaalkreet van de arm.
Wat overbleef was een enkele gegalvaniseerde buis die als een gebroken vinger uit de prachtige tegels stak.
De verwarmde handdoekrekken waren verwijderd. Het slimme toilet was weg. De thermostaat van de vloerverwarming was van de muur gehaald.
De « spa » was nu een betegelde cel.
Verderop in de gang wees Dave naar de Nest-thermostaat die zachtjes gloeide.
‘Neem het maar,’ zei ik.
Hij koppelde de gepolijste koperen unit en de bodemplaat los, waardoor er draden uitstaken.
Het HVAC-systeem viel met een zucht uit.
Het huis begon op te warmen door de buitenlucht.
We hebben de massief metalen lichtschakelaarplaatjes verwijderd die ik bij een gieterij in Rhode Island had laten maken.
Zonder hen waren de littekens van de scheuren in het gipsplaatwerk zichtbaar: rafelige gaten en oneffenheden in het stucwerk.
Ten slotte richtten we ons op de ogen en oren van het huis.
Bij de voordeur tikte ik op de slimme videodeurbel.
‘Neem ze allemaal mee,’ zei ik. ‘Ook de camera’s.’
Een voor een werden de bewakingscamera’s aan de rand van het terrein van de dakrand gehaald. De beveiligingscentrale in de hal werd stil.
Het huis was blind en doof.
Tegen twee uur ‘s middags waren de vrachtwagens volledig geladen. De deuren waren uit hun scharnieren gehaald om het verplaatsen te vergemakkelijken. Het geraamte van het huis kraakte zachtjes toen de wind door de open ventilatieopeningen blies.
Ik was een stapel gipsstof aan het vegen in de hal toen een bekende sedan de oprit opreed.
Hieronymus.
Hij stapte naar binnen met een telefoonoplader in zijn hand.
‘Dit was ik vergeten,’ zei hij, en toen zweeg hij.
Hij draaide zich langzaam om en bekeek de kale muren, de ontbrekende armaturen en de onbewerkte ondervloer.
Hij liet de oplader naast zich vallen en vergat hem.
‘Ik wilde eigenlijk gewoon zien of je het echt gedaan had,’ zei hij.
‘Je bent niet zomaar verhuisd, Audrey. Je hebt de hele boel gestript.’
Ik leunde op de bezem.
‘Ik zei het toch,’ zei ik. ‘Ik heb genomen wat van mij was.’
Hij streek met zijn hand over het ruwe gat waar de thermostaat vroeger zat.
‘Je weet dat de bank dit niet leuk zal vinden,’ zei hij. ‘Brandons hypotheek is gebaseerd op een taxatie van 2,5 miljoen dollar. Dat bedrag gaat ervan uit dat er hoogwaardige voorzieningen, een functionerend verwarmings- en koelsysteem en een luxe keuken aanwezig zijn. Zonder dat alles is dit geen luxe woning. Het is nauwelijks bewoonbaar. Als ze een taxateur sturen, zal de waarde kelderen. Hij zal van de ene op de andere dag met een restschuld zitten.’
‘Ik weet het,’ zei ik kalm. ‘Brandon heeft een hypotheek voor een landhuis, maar hij woont in een leegstaand pand. Hij heeft geen eigen vermogen meer. Sterker nog, hij staat sinds vanochtend zelfs in de min.’
Jerome floot.
‘Hij gaat failliet,’ zei hij. ‘Hij kan het zich onmogelijk veroorloven om dit allemaal te vervangen. Om dit weer in goede staat te brengen – laat staan om het weer luxe te maken – zou het een half miljoen euro kosten.’
‘Dat klinkt als een gesprek tussen Brandon en zijn kredietverstrekker,’ zei ik, terwijl ik het stof richting de open deuropening schoof. ‘Ik ben gewoon een verkoper die mijn voorraad komt ophalen.’
Hij keek me aan met een mengeling van ontzag en angst.
‘Je hebt niet alleen je spullen meegenomen,’ zei hij uiteindelijk. ‘Je hebt zijn hele bedrijf lamgelegd zonder de wet te overtreden.’
Hij liep achteruit richting de deur.
‘Ik kan beter weggaan voordat hij hier is,’ zei Jerome. ‘Ik wil hier niet zijn als hij dit ziet.’
‘Slimme zet,’ antwoordde ik.
‘Weet je, Audrey,’ riep hij terwijl hij naar buiten stapte, ‘ik heb altijd geweten dat jij het brein achter deze operatie was. Ik had alleen niet beseft dat je ook de uitvoerder was.’
Toen de laatste vrachtwagen om vijf uur vertrok, was het stil in huis.
De zon scheen tijdens het gouden uur door de onbedekte ramen en onthulde elk krasje en gebrek dat voorheen verborgen was gebleven.
In de woonkamer waren op de vloerplanken bleke rechthoeken te zien waar vloerkleden het hout tegen de zon hadden beschermd, omgeven door donkere, verweerde stroken. De muren waren bezaaid met gaten van ankerbouten en vage contouren waar kunstwerken hadden gehangen.
Ik liep nog een laatste keer door elke kamer. Toen ik de hal bereikte, hield ik een zware manilla-envelop in mijn hand.
In films schrijft de vertrekkende vrouw een brief. Iets uit het hart. Iets vol pijn.
Ik wilde niet dat Brandon mijn pijn voelde.
Ik wilde dat hij de gevolgen van zijn eigen keuzes zou voelen.
Ik heb geen enkele sentimentele zin geschreven.
In de envelop bevond zich op de eerste pagina een kleurenkopie van het addendum dat hij had ondertekend, waarbij zijn handtekening in felgeel was gemarkeerd.
Daarachter bevond zich het manifest: vijftig pagina’s vol gedetailleerde spreadsheets met een lijst van elk verwijderd item – beschrijving, aankoopdatum en waarde.
Van het vloerkleed van $45.000 tot de slimme lampen van $20.
Niet zomaar een lijst met meubels.
Een bon voor vijf jaar van mijn arbeid.
Ik scheurde een strook blauwe schilderstape af, het soort dat we gebruiken om sloopgebieden op bouwplaatsen af te bakenen. Het geluid galmde door de lege hal.
Ik plakte de envelop met tape vast aan de kale gipsplaat op ooghoogte, recht tegenover de voordeur.
Het leek op een officiële mededeling. En in zekere zin was het dat ook.
Ik veroordeelde hem tot het leven dat hij zich daadwerkelijk kon veroorloven.
Ik keek op de klok. 17:15 uur.
Brandon zou binnenkort zijn kantoor verlaten en door het Amerikaanse verkeer naar huis rijden, terwijl hij fantaseerde over hoe hij het huis op zijn feestje zou laten zien.
Ik stapte naar buiten, trok de zware eiken deur dicht en draaide het slot om.
Toen gooide ik de sleutel door de brievenbus.
Het landde met een eenzaam gekletter.
Ik liep naar mijn auto en keek niet achterom.
Het project was voltooid.
De factuur was bezorgd.
Het was bijna acht uur toen Brandon met zijn geleasede luxe sedan de oprit opreed.
Hij verwachtte een baken van warmte: een keurig onderhouden gazon verlicht door tuinverlichting, een stralende veranda, een huis dat eruitzag alsof het zo uit een woontijdschrift kwam.
In plaats daarvan lag het pand volledig in het donker.
Het huis torende af tegen de Amerikaanse hemel als een verduisterd monument.
Brandon fronste zijn wenkbrauwen.
‘Het zal wel een stroomstoring zijn,’ mompelde hij. ‘Wacht hier,’ zei hij tegen Kylie. ‘Ik ga de zekering controleren.’
Hij stapte de koude nacht in.
Normaal gesproken hoorde hij het zachte gezoem van de airconditioningunits aan de zijkant van het huis. Vanavond hoorde hij alleen het geluid van krekels en de wind.
Hij liep over het stenen pad, zijn leren loafers tikten scherp op de bestrating.
Op de veranda greep hij naar de deurklink en vervolgens automatisch naar het toetsenpaneel van het slimme slot dat er al vijf jaar hing.
Zijn vinger prikte in de lucht.
Hij verstijfde.
Het strakke glazen touchscreen was verdwenen. In plaats daarvan voelden zijn vingers ruw hout en een klein rond gat waar ooit draden hadden gezeten.
‘Brandon, wat doe je?’ riep Kylie rillend vanuit de auto. ‘Het is koud. Doe de deur open.’
Hij greep de oude messing handgreep vast.
Het nachtslot was niet vergrendeld.
De zware eikenhouten deur zwaaide krakend naar binnen, en bleek niet op slot te zitten.
Hij stapte de hal binnen.
‘Hallo?’ riep hij.
Zijn stem klonk scherp en metaalachtig in het donker en kaatste terug naar hem.
In een gemeubileerd huis wordt geluid gedempt door vloerkleden, gordijnen en meubels.
Hier kaatste het licht af op de kale muren en de onbedekte vloer.
« Hallo? »
Hallo.
Hallo.
De echo galmde de trap op en door de gang.
Kylie duwde hem opzij en zette de zaklamp op haar telefoon aan.
De felle witte lichtstraal sneed door de duisternis en landde op de plek waar voorheen de consoletafel stond.
Er lag niets anders dan een stoffige vloer.
Ze verplaatste de lamp naar de muren.
Lege haken.
Toen zwaaide ze de balk de woonkamer in en schreeuwde.
“Oh mijn God! Waar is het? Waar is alles?”
Brandon strompelde naar voren en greep haar telefoon.
De lichtstraal van de zaklamp scheen door de kamer.
