Al deze elementen samen vormen het gezicht van een vrouw die je recht in de ogen kijkt. Haar haar wordt omlijnd door de boomtoppen, haar ogen verschijnen in de ruimtes tussen de takken en haar gelaatstrekken worden gesuggereerd door de silhouetten van de kinderen en de lijnen van de bank.
Waarom laten onze hersenen zich zo misleiden?
Ons brein streeft voortdurend naar snelheid. Het filtert, vereenvoudigt en interpreteert informatie om ons elke dag tijd te besparen. Dit is nuttig, maar het maakt ons ook vatbaar voor optische illusies.
In dit soort beelden hanteert hij een directe logica: « Ik zie twee kinderen, dus er zijn maar twee personages. » Hij negeert onbewust aanwijzingen die niet in dit scenario passen. Om de moeder te identificeren, moet men overschakelen van een analytische naar een holistische benadering, iets wat we niet spontaan doen.
