Het probleem? De verborgen vrouw maakt deel uit van het decor. Ze valt niet op, dringt zich niet op, springt niet in het oog. Ze is met een verontrustende precisie in het landschap geïntegreerd. Daardoor glijdt je blik over haar heen zonder dat je haar herkent.
Waarom laten onze hersenen zich zo misleiden?
Ons brein houdt van eenvoud. Het zoekt naar vertrouwde vormen, scherpe contrasten en duidelijke silhouetten. Wanneer een menselijk element dezelfde texturen, kleuren en lijnen aanneemt als zijn omgeving, wordt het bijna onzichtbaar.
Bij deze uitdaging schuilt de moeilijkheid niet in een gebrek aan scherpte, maar in een overdaad aan harmonie. Alles is te perfect op elkaar afgestemd. De schaduwen, de contouren en de natuurlijke tinten vervagen de gebruikelijke referentiepunten. Je geest meent een eenvoudig landschap te zien… en weigert onbewust naar iets anders te zoeken.
Precies dat maakt de oefening zowel frustrerend als verslavend.
