Ik heb niet om dankbaarheid gevraagd.
In plaats daarvan bedankte ik iedereen die hem naar dat moment had geleid. Met naam en toenaam. Zichtbaar en onzichtbaar. Want niemand wordt wie hij of zij is in zijn of haar eentje.
Liefde verdwijnt niet als er niet over gesproken wordt. Ze verzwakt niet als ze op de achtergrond blijft. Ze blijft geven, stil en gestaag, zelfs als niemand kijkt.
Toen ik van de microfoon wegliep, was het nog steeds stil in de zaal. Geen ongemakkelijke stilte, maar een bedachtzame stilte. Zo’n stilte die valt wanneer mensen herinnerd worden aan iets dat waar is.
Ik keerde terug naar mijn plaats, met een kalm hart, wetende dat ik precies had gezegd wat gezegd moest worden.
Ik wist nog niet wat er vervolgens zou gebeuren.
