Ik boog me naar de directeur toe en vroeg zachtjes of ik een paar woorden mocht zeggen.
Er viel een stilte. Een moment van aarzeling. Toen een knikje.
Het gemurmel in het publiek verstomde toen ik naar de microfoon liep. Ik voelde me niet nerveus. Mijn handen trilden niet. Ik was niet boos en ik was niet gekwetst.
Dat had ik jaren geleden al geleerd.
Echte liefde vraagt geen aandacht. Ze houdt geen score bij en wacht niet op erkenning. Ze groeit in stilte, in keukens en woonkamers, tijdens autoritten en late avondgesprekken, in de kleine, alledaagse momenten die geen publiek ooit ziet.
Toen ik de kamer rondkeek, zag ik mijn stiefzoon tussen zijn klasgenoten zitten. Zijn ogen werden iets groter toen hij me daar zag staan. Verwarring verscheen op zijn gezicht, gevolgd door een vleugje bezorgdheid.
Hij had geen idee wat ik ging zeggen.
