Een verdwijning zonder verklaring.
Toen, op een dinsdag, stond alles stil. Het buitenlicht was uit. De gordijnen waren weg. Het huis was leeg, alsof het was weggevaagd. Een buurman sprak van een plotseling vertrek. Er werden geen woorden gewisseld, geen afscheid genomen.
Op elfjarige leeftijd had ik geen woorden voor dit verlies. Ik trok een simpele, maar pijnlijke conclusie: zelfs de aardigste mensen gaan uiteindelijk weg. Ik groeide op met dit idee, leerde afstand te bewaren en me niet te veel te hechten.
