Toen ik de kamer uitkwam, stond Clara meteen op, haar gezicht vol bezorgdheid.
Ik bedankte haar keer op keer, niet wetend hoe ik moest uitdrukken hoeveel haar aanwezigheid voor me betekende tijdens die angstaanjagende momenten.
Ze zat urenlang bij me, kletste gezellig en leidde me af met verhalen over haar eigen kinderen en hoe het moederschap haar op de mooiste manieren had verrast.
Ik voelde me vreemd genoeg veilig bij haar, alsof ik haar al veel langer dan een paar uur kende.
Lees verder…
