Een vreemdeling… maar een vertrouwde aanwezigheid
Lina bleef urenlang bij me. We praatten over van alles en niets: haar kinderen, het moederschap, de eerste dagen met een baby, die angsten die we soms niet hardop durven uit te spreken.
Haar stem was kalm en beheerst. Ze bagatelliseerde mijn situatie niet, maar verzachtte die wel. Ik voelde me minder alleen, minder kwetsbaar. Het was alsof er spontaan een grote zus naast me zat in dat ziekenhuisbed.
Toen ik eindelijk naar huis mocht, stond ze erop me naar mijn auto te vergezellen en wachtte ze tot mijn man arriveerde voordat ze stiekem wegging.
