In het ziekenhuis: van angst naar opluchting
Toen ik in het ziekenhuis aankwam, ging alles heel snel. De verpleegkundigen ontfermden zich over me en probeerden me gerust te stellen. Ik werd naar een kamer gebracht en ze bespraken de onderzoeken, de monitoring en de voorzorgsmaatregelen. Mijn hart bonkte in mijn keel.
Ondertussen wachtte Lina achter de deur. Ze was tot niets verplicht, kende me niet, en toch weigerde ze te vertrekken zonder iets van me te horen.
Toen de dokter uitlegde dat het geen bevalling was, maar een complicatie die in de gaten gehouden moest worden, viel er een enorme last van mijn schouders. Angst maakte plaats voor opluchting en de tranen kwamen vanzelf.
Toen ik de kamer verliet, zag ik haar opspringen. Haar ogen zochten naar een aanwijzing in mijn gezicht. Toen ik haar vertelde dat alles in orde was, glimlachte ze alsof ze me al haar hele leven kende.
