Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Plotseling viel alles op zijn plaats: de manier waarop ze langer bleef dan nodig, de manier waarop haar hand op mijn schouder bleef rusten toen ik trilde, de manier waarop ze nooit zei « Het komt wel goed », maar het toch op de een of andere manier waar liet voelen.
Ze gaf me een soort troost die ze zelf ooit wanhopig nodig had gehad.
Toen het fragment afgelopen was, bleef ik daar zitten, mijn tranen stroomden over mijn opgevouwen wasgoed. De herinnering aan haar – de schemerige ziekenkamer, haar stem in het donker – overspoelde me zo levendig dat het voelde alsof ik weer in dat bed lag.
Toen besefte ik dat ik haar nooit echt bedankt had.
Niet duidelijk.
Niet met begrip.
Niet met de dankbaarheid die alleen ontstaat wanneer je vanuit een veilige positie terugkijkt.
Advertentie
