Dit patroon zette zich de volgende weken voort. Onze zondagse brunches werden herhaaldelijk afgezegd of verplaatst, vaak op het laatste moment: Natasha voelde zich niet lekker, of Natasha verraste me met een brunch in haar nieuwe restaurant in het centrum, of er kwam gewoon iets tussen met de bruiloftsplanning. Als we elkaar wel zagen, was Natasha er vaak bij, waardoor onze vertrouwde plek voor broers en zussen veranderde in het middelpunt van de bruiloftsdrukte.
De enige keer dat ik voorstelde om even snel een kopje koffie te drinken – alleen wij tweeën – keek Garrett ongemakkelijk en zei: « Natasha en ik proberen in deze bijzondere tijd alles samen te doen. »
Tijdens een trainingssessie met onze gemeenschappelijke vriendin Tara heb ik voorzichtig mijn zorgen geuit.
‘Ik heb ook wat veranderingen opgemerkt,’ gaf Tara toe, terwijl ze haar stem verlaagde ondanks de lege hoek van de gymzaal. ‘Vorige week, op Philips verjaardag, bleef Natasha namens Garrett spreken. Toen hij de vakantie van haar familie naar een blokhut in de zomer noemde, zei ze meteen dat ze onmogelijk mee konden met alle verplichtingen die ze als stel hebben.’
Tara aarzelde even voordat ze verderging. « Er is nog iets. Natasha vertelde Julia dat je hun relatie vanaf het begin niet hebt gesteund. Ze zei dat je een opmerking had gemaakt over haar relatie als een reboundrelatie die te snel ging. »
‘Wat?’ Ik liet bijna mijn waterfles vallen. ‘Ik heb zoiets nog nooit tegen iemand gezegd, laat staan tegen haar.’
Tara zag er ongemakkelijk uit. « Dat had ik al verwacht. Ik vond alleen dat je moest weten wat er gezegd wordt. »
De situatie verslechterde verder toen ik vroeg arriveerde om Garrett te helpen met de voorbereidingen voor een klein etentje in zijn appartement. Ik ving een gesprek op tussen Natasha in de slaapkamer; haar stem klonk scherp en onbekend.
“Ik kan niet geloven dat je de reservering voor het diner niet hebt bevestigd. Moet ik nu alles regelen? Soms vraag ik me af of je überhaupt wel klaar bent voor het huwelijk.”
Garretts reactie was verontschuldigend en bescheiden, totaal anders dan zijn gebruikelijke zelfverzekerde toon. Toen ze even later naar buiten kwamen, straalde Natasha van oor tot oor en complimenteerde ze mijn outfit, terwijl Garrett herhaaldelijk op zijn telefoon keek voordat hij sprak, alsof hij zijn woorden in gedachten overwoog.
Ook andere veranderingen werden duidelijk. Garrett, die altijd spontaan en sociaal was geweest, wilde nu van tevoren een afspraak maken. Zijn reacties op groepsberichten kwamen uren later, vaak met dezelfde formulering als Natasha. Hij stopte met het bezoeken van de maandelijkse pokeravonden van onze vriend Kevin, met de uitleg dat Natasha vond dat we prioriteit moesten geven aan activiteiten voor stellen.
Ondanks het groeiende bewijs probeerde ik Natasha het voordeel van de twijfel te geven. Misschien bracht de stress van de huwelijksvoorbereidingen ongewoon gedrag naar boven. Misschien was ik te beschermend en zag ik problemen waar het in feite slechts normale aanpassingen in een relatie betrof.
Toen kwam de klap.
Tijdens een zeldzame, snelle lunch in de buurt van mijn kliniek, kondigde Garrett aan dat ze een trouwdatum hadden vastgesteld, over slechts drie maanden.
‘Dat is wel erg snel,’ zei ik voorzichtig. ‘Ik dacht dat je op zijn minst tot volgend jaar zou wachten.’
“Natasha heeft dankzij een annulering de perfecte locatie gevonden. Alles valt op zijn plek.” Hij glimlachte, maar zijn ogen straalden niet. “Ze is geweldig in het organiseren van dit alles.”
Ik haalde diep adem. « Garrett, weet je zeker dat deze tijdlijn goed aanvoelt? Het lijkt wel alsof alles razendsnel gaat. »
Zijn uitdrukking verstrakte enigszins. « Wat bedoel je? »
“Niets ergs. Ik wil er alleen zeker van zijn dat jullie deze beslissingen samen nemen en niet meegesleept worden.”
“Natasha en ik zijn partners. We nemen alle beslissingen samen.” Zijn toon liet geen ruimte voor discussie.
Toen we afscheid namen, nam ik een besluit. Het was tijd voor het openhartige gesprek dat we al die tijd hadden vermeden.
Ik had dagenlang het gesprek voorbereid en woorden geoefend die mijn bezorgdheid zouden uitdrukken zonder veroordelend over te komen. Uiteindelijk stuurde ik Garrett een berichtje met de vraag of we elkaar konden ontmoeten bij Riverfront Coffee, een rustige plek waar we eerder serieuze gesprekken hadden gevoerd. Hij stemde toe en stelde een woensdagmiddag voor, wanneer Natasha een afspraak bij de kapper had. Dat hij specifiek aangaf waarom Natasha er niet bij zou zijn, vond ik vreemd, maar het bevestigde mijn vermoeden dat tijd alleen met mijn broer iets was geworden dat hij alleen kon inplannen met de goedkeuring van zijn verloofde.
Ik arriveerde vijftien minuten te vroeg, bemachtigde ons favoriete tafeltje in de hoek en bestelde Garretts gebruikelijke drankje: een Americano met ruimte voor slagroom. Terwijl ik wachtte, groeide de nervositeit in mijn borst. Was ik te ver gegaan? Zag ik problemen die er niet waren?
Twintig minuten na de afgesproken tijd kwam Garrett eindelijk binnenstormen, zichtbaar gehaast.
‘Sorry dat ik te laat ben,’ zei hij, terwijl hij tegenover me ging zitten. ‘Natasha had me nodig om wat bruidsparfum-stalen af te leveren bij het kantoor van de weddingplanner.’
‘Geen probleem.’ Ik schoof zijn koffie naar hem toe. ‘Nog steeds warm.’
‘Dankjewel.’ Hij nam een slokje en keek meteen op zijn telefoon, die hij met het scherm naar boven op tafel legde. Het scherm lichtte om de paar minuten op met meldingen die zijn blik naar beneden trokken.
‘Is alles in orde?’ vroeg ik.
‘Ja, ik heb het gewoon druk. Natasha stuurt updates over de trouwkaarten.’ Hij legde de telefoon zichtbaar moeizaam neer. ‘Dus, wat is er? Je zei dat je het over iets belangrijks wilde hebben.’
Ik haalde diep adem. « Ik wilde even informeren hoe het met je gaat. We hebben de laatste tijd niet veel tijd samen doorgebracht, en ik heb wat veranderingen opgemerkt. »
Zijn houding verstijfde onmiddellijk. « Wat voor veranderingen? »
“Je lijkt anders sinds je verloofd bent. Minder beschikbaar, meer gestrest. Ik zie je bijna niet meer zonder Natasha.”
‘Dat is wat er gebeurt als je een bruiloft plant en samen een leven opbouwt,’ antwoordde hij verdedigend. ‘Prioriteiten verschuiven.’
‘Ik begrijp dat, maar het is meer dan alleen maar druk zijn.’ Ik boog me voorover en hield mijn stem zacht. ‘Je checkt constant je telefoon alsof je bang bent een berichtje van haar te missen. Je hebt afspraken met vrienden die je al jaren kent afgezegd. Zelfs de manier waarop je verhalen vertelt is veranderd.’
‘Dat is belachelijk,’ sneerde hij, maar zijn blik schoot alweer naar zijn telefoon.
‘Echt? Weet je nog dat Natasha je corrigeerde omdat je zo veel met je handen praatte tijdens het verlovingsdiner? Je hebt altijd al met je handen gepraat. Het hoort bij wie je bent. En nu zit je stil als zij in de buurt is.’
Zijn kaak spande zich aan. « Ze helpt me om professioneler te worden. Wat is daar mis mee? »
‘Niets, als dat is wat je wilt. Maar deze veranderingen lijken plaats te vinden omdat Natasha ze wil, niet omdat jij ze wilt.’
‘Je weet niet wat ik wil,’ snauwde hij, maar hij verzachtte meteen. ‘Kijk, in een relatie moet je compromissen sluiten. Natasha heeft hoge eisen. Daarom is ze zo succesvol.’
Ik besloot directer te zijn. « Garrett, sommige dingen die ik heb gezien gaan alle grenzen te buiten. De manier waarop ze tegen je praat als ze denkt dat niemand luistert. Hoe ze je heeft geïsoleerd van vrienden en familie. De leugens die ze over mij heeft verteld aan anderen. »
‘Welke leugens?’ Zijn gezicht betrok.
Ik vertelde hem over het gesprek met Tara, over Natasha’s bewering dat ik hun relatie een reboundrelatie had genoemd. Hij zweeg even.
“Ze heeft waarschijnlijk iets verkeerd begrepen wat je zei.”
“Ik heb zoiets nooit tegen iemand gezegd.”
Zijn telefoon trilde opnieuw en hij wierp er een reflexmatige blik op: drie berichten van Natasha kort na elkaar.
‘Ze wordt ongerust als ik niet reageer,’ legde hij uit, terwijl hij snel een antwoord typte. ‘Ze had een eerdere relatie waarin de man vreemdging. Dat heeft voor wat vertrouwensproblemen gezorgd.’
‘En dat verklaart waarom je constant je verblijfplaats moet doorgeven?’ Ik hield mijn stem kalm. ‘Garrett, dat is niet gezond. Vertrouwensproblemen moeten worden aangepakt, niet opgeofferd ten koste van je autonomie.’
Zijn blik verhardde. « Jij begrijpt onze relatie niet. »
“Ik begrijp dat mijn broer, die altijd zelfverzekerd en onafhankelijk is geweest, nu toestemming nodig lijkt te hebben om tijd met zijn eigen zus door te brengen.”
‘Dat is oneerlijk,’ zei hij, zijn stem verheffend. ‘Je schildert Natasha af als een soort controlerend monster, en waarom? Omdat je jaloers bent dat ik niet meer tot jouw beschikking sta?’
De beschuldiging kwam hard aan. « Het gaat niet om mij. Het gaat om patronen die ik zie en die me zorgen baren. De snelheid waarmee deze relatie zich ontwikkelt, het isolement van vrienden en familie, de persoonlijkheidsveranderingen. »
‘Genoeg.’ Garrett stond abrupt op, waardoor de blikken van de tafels om hem heen gericht waren. ‘Ik dacht dat jullie blij voor me zouden zijn, maar in plaats daarvan proberen jullie het beste wat me ooit is overkomen te saboteren. Misschien had Natasha wel gelijk over je jaloezie.’
“Garrett, alstublieft—”
‘Nee. Ik ben klaar met dit gesprek.’ Hij greep zijn jas. ‘Ik hou van Natasha en we gaan over drie maanden trouwen. Accepteer mijn keuzes of—’ Hij maakte zijn zin niet af.
‘Of wat dan ook?’ vroeg ik zachtjes.
Hij aarzelde even, de innerlijke strijd duidelijk zichtbaar op zijn gezicht. « Accepteer mijn keuzes, Allison. Alsjeblieft. » En daarmee liep hij weg, zijn nauwelijks aangeraakte koffie achterlatend.
Ik zat in verbijsterde stilte, de tranen stonden me in de ogen. Had ik te veel druk uitgeoefend, te veel gezegd? De broers en zussen die eerlijkheid hadden beloofd – vooral als het pijn deed – waren nu juist door die eerlijkheid verdeeld.
De volgende dag belde ik mijn therapeut, Diane, voor een spoedafspraak. Twee jaar lang had ze me geholpen de nasleep van mijn relatiebreuk met Kyle en verschillende familiedynamieken te verwerken. Nu had ik haar perspectief hard nodig.
‘Je twijfelt aan jezelf omdat Garrett defensief reageerde,’ merkte Diane op nadat ik het incident in de coffeeshop had beschreven. ‘Dat is natuurlijk, maar dat betekent niet dat je zorgen ongegrond zijn.’
“Wat als ik jaloers ben? Wat als ik problemen zie die er niet zijn, omdat ik terugdenk aan hoe het vroeger was?”
Diane dacht hierover na. « Het is mogelijk dat je moeite hebt met de aanpassing aan deze nieuwe situatie. De gedragingen die je beschrijft – het isolement, de persoonlijkheidsveranderingen, het controleren van zijn communicatie – passen echter wel bij controlerende relatiepatronen. »
“Wat moet ik dan doen? Ik heb geprobeerd met hem te praten, maar dat is volledig mislukt.”
“Helaas leidt een confrontatie met iemand over een controlerende relatie er vaak toe dat die persoon zich nog verder isoleert. De controlerende partner kan die confrontatie gebruiken als bewijs dat anderen proberen tussen hen in te komen.” Ze adviseerde Garrett de ruimte te geven, maar tegelijkertijd duidelijk te maken dat ik beschikbaar bleef. “Verdwijn niet helemaal. Dat versterkt de isolatie, maar respecteer voorlopig zijn grenzen. Soms moeten mensen deze patronen zelf herkennen.”
Haar woorden waren logisch, maar ze in de praktijk brengen bleek een ware kwelling. Een week verstreek zonder enig contact met Garrett, de langste periode dat we niet met elkaar hadden gesproken sinds hij in het buitenland studeerde. Ik schreef en verwijderde tientallen berichten, niet wetend hoe ik de schade kon herstellen zonder mijn zorgen uit het oog te verliezen.
Eindelijk, op de achtste dag, kreeg ik een berichtje van Garrett op mijn telefoon.
Sorry voor vorige week. Ik heb nagedacht over wat je zei. Er zaten misschien wel een paar goede punten in, maar de manier waarop je het bracht was kwetsend. Natasha en ik werken aan een betere communicatie. Ik zou je hulp met de bruiloft goed kunnen gebruiken als je daar nog steeds zin in hebt. Ik mis je.
Een gevoel van opluchting overspoelde me, maar werd al snel gevolgd door onzekerheid. De boodschap leek wel van Garrett te komen, maar er klopte iets niet: de formele formulering, de keurige verpakking van het nummer. Toch was het een handreiking die ik niet kon negeren.
Ik antwoordde: « Ik mis je ook. Sorry als mijn aanpak niet de juiste was. Ik help graag mee met de voorbereidingen voor de bruiloft. »
Twee dagen later ontmoetten we elkaar voor een korte lunch. Het gesprek bleef oppervlakkig, waarbij Garrett elke verwijzing naar onze eerdere discussie vermeed. Hij vroeg of ik het volgende weekend kon helpen met het in elkaar zetten van de huwelijksbedankjes, en ik stemde toe, in de hoop dat die activiteit een gelegenheid zou bieden voor een dieper gesprek.
Tijdens de autorit naar huis bleef een knagend gevoel aanhouden. Er was iets mis met Garretts te gemakkelijke vergeving.
