Hij voelde zich weer levend – doodsbang, maar levend.
Toch bleef één angst hem onophoudelijk achtervolgen.
Wat gebeurt er als ze erachter komt?
Hij had niet gelogen. Maar hij had haar ook niet alles verteld.
Toen Hannah voorstelde om elkaar persoonlijk te ontmoeten, trilden zijn handen.
Drie weken van gesprekken.
Drie weken van hoop.
En één onontkoombare waarheid.
De date waarvan hij zeker wist dat die slecht zou aflopen.
Evan was er vroeg. Hij koos een tafeltje vlak bij de ingang van het café – dichtbij genoeg om te kunnen vluchten als de vernedering ondraaglijk zou worden. Zijn rolstoel voelde zwaarder aan dan normaal. Hij speelde het moment in zijn hoofd door.
Ze komt binnen. Ze ziet de stoel. Ze aarzelt. Misschien doet ze alsof ze belt. Misschien gaat ze niet eens zitten. Hij zei tegen zichzelf dat het hem niet kon schelen. Maar dat deed hij wel. Toen ging de deur open. En in plaats van Hannah kwam er een klein meisje binnen. Ze zag eruit alsof ze een jaar of vijf was, met aardbeienblonde krullen die rond haar gezicht dansten en een geel jurkje vol sterren. Ze keek de kamer rond, zag Evan – en klom zonder aarzeling in de stoel tegenover hem.
Evan verstijfde.
Voordat hij iets kon zeggen, glimlachte ze.
‘Hoi! Jij bent Evan, toch?’ zei ze opgewekt.
‘Mijn moeder komt eraan. Ze heeft me je foto laten zien.’
Hij knipperde met zijn ogen.
« Wat…? »
Het meisje boog zich naar hem toe en bekeek hem met onschuldige nieuwsgierigheid. ‘Ze zegt dat je vriendelijke ogen hebt,’ vervolgde ze, ‘zelfs als je probeert serieus te kijken.’ Evan wist niet of hij moest lachen of in paniek moest raken.
‘Mijn naam is Penny ,’ voegde ze eraan toe, terwijl ze een kleurboek tevoorschijn haalde. ‘Mama zei dat ik bij je moest wachten, zodat je niet nerveus zou zijn.’
Voor het eerst in vijf jaar voelde Evan zich totaal onvoorbereid.
