‘Ik ben hier niet voor jouw levensstijl,’ zei ik. ‘Maar ik ben hier ook niet om geheime examens af te leggen.’
Stilte.
Toen knikte hij langzaam weer.
« Eerlijk. »
Voor het eerst die avond nam de spanning af.
‘De volgende keer,’ voegde ik eraan toe, ‘communiceren we in plaats van spelletjes te spelen.’
Er verscheen een kleine, oprechte glimlach op zijn gezicht.
« Overeenkomst. »
Hij reikte naar mijn hand – niet bezitterig, niet triomfantelijk – maar voorzichtig.
En deze keer, toen ik hem het liet vasthouden, was dat niet vanwege kaarsen of luxe diners.
Dat kwam doordat we allebei net iets echts hadden gezien.
