Hij bekeek het even. Zijn uitdrukking veranderde – heel even – alsof er een schakelaar werd omgezet.
Hij schoof de leren map naar me toe.
“Jouw helft is $190.”
Ik knipperde met mijn ogen. « Mijn helft? »
‘Ja,’ zei hij nonchalant. ‘Dat is wel zo eerlijk. We hebben allebei gegeten.’
Mijn maag draaide zich om.
“Ik dacht… dat jij mij had uitgenodigd. Dat jij de locatie had uitgekozen.”
Hij haalde zijn schouders op. « En? Het is 2026. Gelijkheid, toch? »
De toon was niet speels. Het was niet plagerig.
Het was koud.
Ik voelde de hitte in mijn nek opstijgen – niet van schaamte, maar van iets diepers. Teleurstelling. Verwarring.
‘Ik vind het prima om een normaal diner te delen,’ zei ik zachtjes. ‘Maar jij had dit gepland. Jij stond erop.’
Hij leunde achterover in zijn stoel. ‘Nou en? Verwachtte je soms dat ik zomaar alles zou betalen?’
Daar was hij dan. De test.
Ik begreep ineens dat het niet om geld ging. Het ging om iets anders: trots? Macht? Bewijs?
