Hij had aangedrongen op de reservering.
Niet zomaar een restaurant — zo’n restaurant waar geen prijzen op de menukaart staan en de kaarsen hoger zijn dan de wijnglazen. Hij had drie weken van tevoren gereserveerd en zei, bijna trots: « Jij verdient iets bijzonders met Valentijnsdag. »
Ik geloofde hem.
Ik heb een uur besteed aan me klaarmaken. Een simpele zwarte jurk, zachte krullen, het kleine gouden kettinkje dat ik van mijn oma had gekregen. Ik kocht zelfs een attent cadeautje voor hem: een leren portemonnee waarvan hij terloops had gezegd dat hij die nodig had.
Toen ik aankwam, zat hij al aan tafel. De zaak baadde in een zacht amberkleurig licht. Op elke tafel stonden rozen. Een violist speelde vlakbij de bar.
Hij stond op, kuste me op mijn wang en glimlachte. « Perfect, » zei hij, terwijl hij me van top tot teen bekeek. « Deze avond wordt onvergetelijk. »
Dat was het wel, maar niet op de manier die ik verwacht had.
