Wanneer het volwassen leven iemand van nature verder van de ouders verwijdert
We beseffen het niet altijd, maar het volwassen leven lijkt vaak op een onmogelijk schema. Tussen werk, relaties, kinderen, verplichtingen en onverwachte gebeurtenissen vliegen de weken voorbij. Daardoor komen telefoontjes en bezoekjes minder vaak voor.
Het is niet per se een gebrek aan verlangen of genegenheid. Soms is het gewoon vermoeidheid, de geografische afstand of mentale spanning die de overhand nemen. Verhuizen naar een andere stad, een verandering in je levensstijl of werken in het weekend kunnen familiebezoeken al snel tot een ware hoofdpijn maken.
Na verloop van tijd sluipt de afstand er langzaam maar zeker in, bijna onmerkbaar. En hoe meer tijd er verstrijkt, hoe moeilijker het wordt om oude gewoonten weer op te pakken. Daarom zijn kleine gebaren zo belangrijk: een berichtje, een foto, een kort telefoontje kunnen al genoeg zijn om het contact te behouden en een hechte band met je ouders te onderhouden .
