Zijn advocaat legde het bod voor. 9,4 miljoen dollar voor alle zeven percelen. Een vlotte verkoop. Afhandeling binnen dertig dagen. Geen voorwaarden. Ze zouden zelfs de overdrachtsbelasting betalen.
Het was een aantrekkelijk aanbod. Zes maanden eerder zou ik bij zo’n bedrag in tranen zijn uitgebarsten. Maar ik was die vrouw niet meer.
‘Vertel me eens over het resortproject,’ zei ik.
Hij begon te praten over banen en belastinginkomsten. Ik onderbrak hem.
« En hoeveel is het totale project waard na voltooiing? »
Hij aarzelde. « Het verwachte rendement is niet echt relevant voor de waardebepaling van de grond. »
“Voor mij wel.”
Scott schraapte zijn keel. « Na volledige voltooiing en afronding van de verkoop zal de waarde van het project ongeveer 340 miljoen dollar bedragen. »
« En zonder mijn percelen – sorry, zonder de oostelijke oever, de noordelijke heuvelrug en het stuk grond langs de toegangsweg – kan het project dan wel doorgaan? »
“Het project zou aanzienlijk moeten worden herzien.”
« Herstructurering betekent dat het niet kan gebeuren. »
“Ik zou niet zeggen—”
“Dat zou ik doen.”
Ik opende de map die Thomas had klaargelegd. « Uw milieueffectrapportage verwijst naar het stroomgebied aan de oostkust als de belangrijkste afwateringscorridor voor de golfbaan. Uw jachthavenvergunning specificeert de noordelijke baai, die zich op perceel vier bevindt. En uw afwijking van de wegvoorschriften is afhankelijk van de oeverstrook die bij perceel zeven hoort. Zonder die drie elementen heeft u geen project. U heeft een duur idee. »
Het werd muisstil in de kamer. Scotts glimlach was verdwenen. In plaats daarvan zag hij iets eerlijkers, de blik van een man die de persoon tegenover hem had onderschat en zich dat nu pas realiseerde.
‘Wat is je voorstel?’ vroeg hij.
‘Ik doe geen voorstel,’ zei ik. ‘Niet vandaag. Vandaag luister ik. W
