Weken van leegte… en toen de openbaring.
Zijn telefoontjes bleven onbeantwoord. Drie lange maanden verstreken in oorverdovende stilte. Tot een werkopdracht hem terugbracht naar zijn geboortestad. Gedreven door een vaag gevoel van spijt besloot hij haar te bezoeken.
Het adres was anders. Het gebouw was vervallen. De deur van het appartement was niet helemaal dicht.
Binnen: een bijna lege kamer. Een matras op de vloer. Verspreide ziekenhuisdocumenten. Medische apparatuur.
En op dat bed… Emma.
Zo veranderd. Kwetsbaar. Nauwelijks herkenbaar.
