Het moment waarop woorden het denken overstijgen.
Op de dag van de diploma-uitreiking was alles als een droom. De toga, de felicitaties, de veelbelovende toekomst. Emma was er, discreet op de achterste rij, haar gezicht getekend door vermoeidheid maar verlicht door een glimlach.
Toen kwam het feestelijke diner. De feestelijke sfeer, de leeglopende glazen, een gevoel van almacht. En toen die zin, uitgesproken met een gratuit wrede toon, die als een golf over de tafel galmde:
« Ik heb iets opgebouwd. Jij koos voor eenvoud en bleef in de schaduw. »
Een plotselinge kilte.
Emma antwoordde niet. Ze stond op, mompelde nauwelijks hoorbaar « Ik ben zo trots op je »… en verliet de zaal.
