Mijn baas noemde me ‘dom’ waar het hele team bij was. Ik glimlachte en werkte gewoon door. Twee weken later nam ik ontslag. Maar niet voordat ik nog een ‘urgente’ vergadering had ingepland. Ik nodigde iedereen uit. Zelfs de HR-afdeling. De hele zaal werd muisstil toen ik opstond, mijn laptop op de projector aansloot en zei: « Voordat ik wegga, wil ik jullie nog iets laten zien. »
Ik hoorde zijn stem nog steeds van twee weken eerder.
We waren midden in een teambespreking toen hij met zijn pen op tafel smeet en zei: « Denken jullie wel na voordat jullie iets zeggen? Dat is een stom idee. »
Iedereen verstijfde.
Ik voelde mijn oren branden, maar ik reageerde niet. Ik knikte alleen maar, schreef iets in mijn notitieboekje en liep verder.
Ik heb altijd geloofd dat reageren met woede iemand macht over je geeft.
En dat was ik niet van plan hem te geven.
Zijn naam was Victor Marin.
Hij was het type manager dat zijn gezag op angst baseerde.
Deadlines waren wapens in zijn handen.
De bijeenkomsten waren slagvelden.
Maar dit wisten de meeste mensen niet.
