Enkele dagen voor de bruiloft realiseerde ik me dat ik niets concreets tegen hem had.
Ik had gezocht naar gebreken, redenen om hem te wantrouwen, maar die waren er niet. Misschien had ik het al die tijd mis gehad. Misschien hield hij echt van mijn moeder.
Die avond haalde ik diep adem en ging naar haar toe. « Ik accepteer Aaron en steun je volledig, » zei ik oprecht. « Nu is het officieel. »
Op de ochtend van de bruiloft haastten we ons naar de locatie toen mijn moeder plotseling een kreet slaakte. « Oh nee! Ik heb mijn telefoon thuis laten liggen! »
Zonder aarzeling bood ik aan om het terug te gaan halen.
Toen ik bij het huis aankwam, doorzocht ik elke kamer, maar haar telefoon was nergens te vinden. Toen zag ik een klein, afgesloten laatje naast haar bureau. Impulsief trok ik het open. Papieren vielen over de vloer verspreid.
