Ze nodigde me dat weekend uit voor het avondeten. Het enige wat ik wist, was dat hij Aaron heette en dat hij patissier was.
Om een goede indruk te maken, kocht ik onderweg een fles wijn. Hij was niet goedkoop – als ik hem kocht, zou ik de rest van de week op instantnoedels moeten leven – maar dat vond ik niet erg. Ik had het financieel moeilijk en spaarde elke cent voor mijn droom om een restaurant te openen, en ik wilde dat deze avond goed zou verlopen.
Toen ik voor het huis van mijn moeder parkeerde, overviel me een golf van nerveuze spanning. Voordat ik kon kloppen, vloog de deur open.
‘Casey! Je bent er eindelijk!’ riep mijn moeder uit, met een brede, stralende glimlach. ‘We hebben gewacht! Ik stond op het punt je te bellen toen de deurbel ging!’
Ik glimlachte en gaf haar de fles. ‘Ik weet zeker dat alles goed komt,’ zei ik zachtjes. ‘Jij hebt voor hem gekozen, dus hoe kan ik je nou niet steunen?’
