Als ik aan mijn grootmoeder, Margaret Harper, denk, is het eerste woord dat in me opkomt ‘ zuinig’ . Ze was het type vrouw dat Ziploc-zakjes uitspoelde om ze opnieuw te gebruiken, trouw kortingsbonnen uit de zondagskrant knipte en elk elastiekje, sluitclipje en boodschappentas bewaarde alsof het kostbare erfstukken waren.
grafiek – onder_eerste_alinea –>
Voor ons, haar familie, was ze natuurlijk onvoorwaardelijk liefdevol. Maar in onze ogen was ze ook een beetje ouderwets, zelfs excentriek, in haar toewijding aan een eenvoudig en zuinig leven.
Oma Margaret had geen dure kleren of een opvallende auto. Ze woonde al meer dan veertig jaar in hetzelfde bescheiden huis, met vervaagd bloemenbehang en meubels die sinds de jaren zeventig niet waren vervangen. Elke beslissing die ze nam leek te worden gefilterd door één enkele vraag: Kan ik er zonder?
Ze zei vaak: « Een cent die je spaart, is een cent die je verdient », en herinnerde ons eraan dat ware rijkdom niet draait om wat je hebt, maar om wat je niet nodig hebt .
We glimlachten en knikten, en accepteerden liefdevol haar eigenaardigheden. Maar we keken nooit echt verder. We vroegen ons nooit af waarom ze leefde zoals ze leefde.
Dat was zo tot haar overlijden.
