Na een moment vroeg ze zachtjes: « Kunnen we gewoon naar huis gaan? » – niet boos, maar gewoon uitgeput. Ik stelde geen vragen; ik knikte alleen en reed weg van de stoep. Het licht van de straatlantaarns viel op haar gezicht terwijl ze stilletjes tranen wegveegde die ze probeerde te verbergen. Ze bleef naar me kijken, alsof ze de bevestiging nodig had dat ik er nog steeds voor haar was. Uiteindelijk fluisterde ze: « Hij zei dat we tijd samen zouden doorbrengen… maar toen kreeg hij het weer druk. »
