Marjorie en Patrice hechtten meer waarde aan status dan aan wat dan ook: meer dan liefde, meer dan familie, meer dan elementaire menselijke fatsoenlijkheid.
Nu hadden ze niets meer.
Patrice zat in de gevangenis, beroofd van haar rijkdom en reputatie.
Marjorie was vrij, maar ze had net zo goed onzichtbaar kunnen zijn. Ze leidde een leven in de anonimiteit en onderdrukking dat de vrouw die ze ooit was, zou hebben afgeschrikt.
‘Voel je je wel eens schuldig,’ vroeg Kelly, ‘omdat je ze zo volledig hebt vernietigd?’
Brent zag zijn zoon lachen – gezond, heel en veilig.
« Ze probeerden hem te vermoorden, » zei hij. « Dat zou ze gelukt zijn als ik vijf minuten later bij hem was geweest na de val. »
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee. Ik voel opluchting. En ik ben dankbaar dat ik eindelijk ben gestopt met passief te zijn en heb gestreden voor wat belangrijk is.”
Seth kwam aan met afhaalmaaltijden en de drie zaten op het terras terwijl de zon onderging, pratend over van alles en niets: gewone gesprekken, het gewone leven, het soort avond dat Brent ooit als vanzelfsprekend had beschouwd en nu koesterde.
Later, nadat hun gasten vertrokken waren en Jake sliep, stond Brent in de deuropening van zijn zoon en keek toe hoe hij ademde.
De nachtmerries waren eindelijk gestopt.
De angst was verdwenen.
Jake was aan het herstellen.
En Brent had door die nachtmerrie iets cruciaals geleerd: soms is het sterkste wat je kunt doen, weigeren om toe te geven. Weigeren om de vrede te bewaren. Weigeren om excuses te maken voor mensen die ze niet verdienen.
Hij was opgevoed om een goed mens te zijn – om begripvol en vergevend te zijn.
Dat waren bewonderenswaardige eigenschappen.
Maar hij had goed zijn verward met zwak zijn.
Hij had vergeving verward met het in stand houden van iets.
Niet meer.
Marjorie had hem een paar maanden na haar vrijlating een sms’je gestuurd.
Slechts twee woorden.
Het spijt me.
Brent verwijderde het zonder te reageren.
Een simpele verontschuldiging was niet genoeg.
Spijt kon de jarenlange vergiftiging van hun zoon niet ongedaan maken.
Sorry, maar dat heeft het plan om ze allebei te vermoorden voor het verzekeringsgeld niet tenietgedaan.
Sorry was slechts een woord, en woorden waren goedkoop.
Het ging om actie.
Het belangrijkste was dat Jake veilig was.
Waar het om ging, was dat Brent eindelijk had begrepen dat het beschermen van de mensen van wie je houdt soms betekent dat je de mensen moet vernietigen die hen bedreigen.
De volgende dag was het zaterdag, en Brent nam Jake mee op een wandeltocht.
Echt wandelen – niet de traumatische herinnering aan Blackstone Ridge, maar een gemakkelijk pad vlakbij het meer waar ze konden praten, lachen en gewoon vader en zoon konden zijn.
Jake was de eerste paar keer dat Brent na het ongeluk voorstelde om te gaan wandelen, nerveus geweest. Maar langzaam aan pakte hij de activiteit weer op en weigerde hij toe te staan dat de poging van zijn moeder om hem te doden hem iets afnam waar hij ooit zo van hield.
‘Papa,’ zei Jake toen ze het uitzichtpunt op de top bereikten, ‘mag ik je iets vragen?’
« Alles is goed, vriend. »
Jakes stem zakte. ‘Denk je dat mama echt van me hield? Zelfs maar een beetje?’
Het was de vraag waar Brent zo bang voor was geweest – de vraag waar hij zich op had voorbereid met Jakes therapeut.
‘Ik denk dat je moeder ziek is,’ zei Brent voorzichtig. ‘Niet ziek op een manier die haar daden goedpraat, maar ziek op een manier waardoor ze niet meer in staat is om van iemand op de juiste manier te houden… zelfs niet van zichzelf.’
Jakes ogen fonkelden. « Het was dus niet mijn schuld. »
‘Nee, absoluut niet.’ Brent trok hem in een omarmende knuffel. ‘Niets van wat er gebeurd is, is jouw schuld. Je was een kind. Je bent nog steeds een kind. Je verdiende een moeder die je beschermde, niet een die je pijn deed.’
Jake hield vol. « Ik ben blij dat ik jou heb. »
Brents keel snoerde zich samen. « Ik ben blij dat ik jou ook heb. »
Ze stonden daar op het uitkijkpunt, de wind woelde door hun haar, de vallei strekte zich onder hen uit als een belofte.
Dit was helend.
Dit was een overwinning.
Niet het proces, de veroordelingen of de financiële ondergang die Brent Marjorie en Patrice had aangedaan.
Dit moment van vrede met zijn zoon – dát was hoe echte overwinning eruitzag.
Tijdens de afdaling vertelde Jake over zijn lessen, zijn vrienden en een meisje dat hij misschien wel leuk vond.
Normale kinderproblemen.
Mooie, normale problemen – het soort problemen waarvan Brent vreesde dat hij er nooit iets over te horen zou krijgen.
Diezelfde avond actualiseerde Brent het testament dat hij met Seths hulp had opgesteld.
Alles ging naar Jake, waarbij Seth en Kelly tot Jake’s vijfentwintigste verjaardag als beheerders werden aangesteld.
De naam van Marjorie kwam nergens voor.
Ze heeft via haar advocaat een keer geprobeerd contact op te nemen om te informeren naar de bezoekregeling.
Seth maakte er meteen een einde aan.
De voogdijovereenkomst die Marjorie had ondertekend, hield in dat zij al haar ouderlijke rechten verloor.
Ze had haar keuze gemaakt.
