‘Moederschap betaalt de rekeningen niet,’ zei Patrice botweg. ‘Het plan is simpel. Jake krijgt het ongeluk. Jij bent de rouwende moeder. Brent let in zijn verdriet niet op tijdens de rit naar huis. Die bergweggetjes zijn verraderlijk. Eén verkeerde afslag…’
Patrice maakte een afwijzend gebaar.
« Drie miljoen lost al onze problemen op. En als Brent niet neerstort, hebben we andere opties. De polis dekt geen dood door een ongeval. Verdriet kan tot veel tragische gevolgen leiden – alcoholmisbruik, pillen en andere tragische ongelukken. We kunnen geduldig zijn. »
De video ging verder.
Twee vrouwen die de dood van een echtgenoot en een kind plannen met de nonchalante efficiëntie waarmee mensen een boodschappenlijstje bespreken.
Kelly had er uren de tijd voor – verschillende nachten, verschillende invalshoeken, maar steeds hetzelfde kille doel.
‘Dit is bewijs,’ zei Seth, met een bleek gezicht. ‘Dit is onweerlegbaar bewijs, bewijs dat rechtstreeks de gevangenis in moet.’
‘Niet als we het via een illegale huiszoeking hebben verkregen,’ zei Kelly kalm. ‘Een goede advocaat zou het kunnen laten afwijzen. En Patrice heeft goede advocaten.’
Brent had een droge mond. « Dus wat doen we ermee? »
« We maken kopieën, » zei Kelly. « Verschillende kopieën. En we gebruiken die als drukmiddel voor wat er daarna komt. »
Haar ogen fonkelden.
“Omdat ik een beter idee heb dan ze naar de gevangenis te sturen.”
Seth staarde haar aan. ‘Wat is er nou beter dan de gevangenis?’
« De gevangenis is van eindige duur, » zei Kelly. « Wat ik voor ogen heb, is permanent. »
Ze ontvouwde haar plan, meedogenloos en perfect afgestemd om Marjorie en Patrice te vernietigen op de manier die hen het meest zou raken: hun reputatie, hun financiën, hun zorgvuldig opgebouwde sociale status – alles waarvoor ze bereid waren te moorden.
Brent zou het meenemen.
Maar eerst moest hij ze het gevoel geven dat ze gewonnen hadden.
Jake werd na twee weken uit het ziekenhuis ontslagen.
Maar in plaats van naar huis te gaan, liet Brent ze inschrijven in een hotel voor langdurig verblijf vlakbij Seths kantoor. Hij vertelde Marjorie dat het tijdelijk was, totdat Jake weer wat sterker was.
De leugen gaf hem tijd.
Tijd om Kelly’s plan uit te voeren.
Tijd om het leven van zijn vrouw stukje voor stukje zorgvuldig af te breken.
Het begon met de financiën.
Brent was altijd voorzichtig geweest met geld – hij had de denkwijze van een bouwkundig ingenieur, maar dan toegepast op het huishoudbudget. Wat hij niet doorhad, was dat Marjorie al jarenlang geld wegsluisde: kleine bedragen van hun gezamenlijke rekeningen, uitgaven op zijn creditcards vermomd als huishoudelijke kosten.
Kelly hielp hem alles te achterhalen.
Twintigduizend dollar hier voor Patrice’s « medische kosten », die in werkelijkheid gokschulden waren.
Vijftienduizend dollar was daar gereserveerd voor Jakes « therapie » die nooit had plaatsgevonden.
In totaal werd er meer dan tweehonderdduizend dollar gestolen gedurende acht jaar huwelijk.
« We zouden aangifte kunnen doen, » zei Seth. « Het toevoegen aan de zaak van poging tot moord. »
‘Nee,’ zei Brent, en de kalmte in zijn stem verbaasde hem zelfs. ‘We gaan het anders gebruiken.’
Hij diende een scheidingsverzoek in, maar niet op de manier die Marjorie had verwacht.
In plaats van een stille ontbinding diende Brent een verzoek in wegens fraude en het in gevaar brengen van anderen.
Hij voegde Jakes ziekenhuisdossier toe, de rapporten van dokter Chun waaruit bleek dat Jake plotseling verbeterde toen hij niet bij zijn moeder was, en een beëdigde verklaring van Jake zelf over wat hij had opgevangen.
De indiening was openbaar.
Kelly zorgde ervoor dat het in de juiste handen terechtkwam, met name bij een bevriende journalist die voor de plaatselijke krant familierechtzaken versloeg.
Het artikel verscheen drie dagen later.
Lokale moeder beschuldigd van het vergiftigen van haar zoon voor het verzekeringsgeld.
Marjorie’s zorgvuldig opgebouwde aanwezigheid op sociale media explodeerde. De reacties varieerden van steunend tot venijnig, maar de schade was al aangericht.
Er was twijfel gezaaid.
Mensen begonnen vragen te stellen.
Vervolgens ging Brent achter Patrice aan.
Hij had van Kelly vernomen dat Patrice een liefdadigheidsorganisatie runde: de Keith Foundation for Children’s Welfare. Op papier zag het er indrukwekkend uit, met een jaarlijkse opbrengst van honderdduizenden dollars voor zieke kinderen.
Maar uit Kelly’s onderzoek bleek dat minder dan tien procent van dat geld daadwerkelijk naar goede doelen ging. De rest verdween in administratiekosten en operationele uitgaven die toevallig overeenkwamen met de uitgaven van Patrice voor haar levensstijl.
Brent verzamelde alle gegevens en stuurde ze naar het kantoor van de procureur-generaal van de staat.
Vervolgens stuurde hij het naar de belastingdienst.
Vervolgens stuurde hij het naar alle belangrijke donateurs die de afgelopen vijf jaar aan de stichting van Patrice hadden bijgedragen.
De gevolgen waren spectaculair.
De liefdadigheidsinstelling van Patrice werd gesloten in afwachting van een onderzoek. Haar rijke vrienden namen afstand van haar.
Gerald Keith zag eindelijk een kans om te ontsnappen, vroeg de scheiding aan en trok in bij zijn zus in Colorado.
Maar Brent was nog niet klaar.
Absoluut niet.
Met behulp van de beelden van de verborgen camera stelde Kelly een uitgebreide tijdlijn samen van de gesprekken die Marjorie en Patrice voerden over het complot.
Ze kon het niet rechtstreeks in de rechtbank gebruiken, maar wel om druk uit te oefenen op de advocaat van Marjorie.
Seth regelde een ontmoeting – tussen de advocaten – en liet net genoeg beeldmateriaal zien om duidelijk te maken wat ze in handen hadden.
‘Uw cliënt heeft geprobeerd haar man en zoon te vermoorden,’ zei Seth kalm. ‘We hebben videobewijs, medisch bewijs en getuigenverklaringen. Als dit tot een rechtszaak komt, riskeert ze een levenslange gevangenisstraf. Maar mijn cliënt is bereid een schikking te treffen.’
Marjorie’s advocaat, een gladde zakenman genaamd Harrington, probeerde indruk te maken.
Maar toen Seth het fragment afspeelde waarin Patrice zegt: « Drie miljoen lost al onze problemen op », werd Harringtons gezicht bleek.
“Wat voor soort deal?”
« Uw cliënt draagt de volledige voogdij over Jake over aan mijn cliënt, » zei Seth. « Ze doet afstand van elke aanspraak op huwelijksgoederen, alimentatie of kinderalimentatie. Ze sluit een schikking voor fraude en het in gevaar brengen van een kind – de minimumstraf, maar genoeg om een strafblad te krijgen. En ze legt een getuigenis af tegen haar moeder voor samenzwering tot moord. »
Harrington fronste zijn wenkbrauwen. « Je vraagt haar om haar eigen moeder te verraden. »
‘Haar moeder probeerde haar over te halen haar eigen zoon te vermoorden,’ antwoordde Seth. ‘Ik denk dat die kans verkeken is.’
De onderhandelingen duurden twee weken.
Marjorie vocht elk punt aan, ervan overtuigd dat ze nog steeds een troef in handen had en dat ze zich er met manipulatie uit kon redden.
Ze begreep niet dat Brent niet langer de man was met wie ze getrouwd was.
Die man was passief, meegaand en bereid om waarschuwingssignalen te negeren ter wille van de vrede.
