Jake had zijn gevoelens over zijn moeder overduidelijk gemaakt, maar Brent moest haar reactie zien. Hij moest haar in de ogen kijken.
Ze arriveerde twee uur later, zoals altijd onberispelijk gekleed, in het gezelschap van haar moeder, Patrice.
Ze stormden het ziekenhuis binnen als koninklijk bezoek, gewapend met bloemen en bezorgde blikken die hun ogen niet helemaal bereikten.
‘Waar is hij?’ eiste Marjorie. ‘Waar is mijn baby?’
Brent bracht hen naar Jakes kamer. Zijn zoon was wakker, maar Brent en Seth hadden hem opgedragen stil te blijven – om zich meer verdoofd voor te doen dan hij was.
Toen Marjorie het bed naderde, klemde Jake zijn hand bijna onmerkbaar steviger om die van Brent.
‘Ach, mijn arme schatje,’ zei Marjorie liefkozend, terwijl ze naar Jakes gezichtje reikte.
Jake deinsde achteruit.
Het was zo subtiel dat alleen iemand die goed oplette het zou hebben opgemerkt.
Maar Brent merkte het wel.
En hij zag een glimp van iets kouds in Marjorie’s ogen toen haar zoon zich van haar aanraking losmaakte.
« Hij heeft een trauma meegemaakt, » zei dokter Morrison vanuit de deuropening. « Hij is nog steeds erg kwetsbaar. We proberen zijn blootstelling aan stress te beperken. »
‘Ik ben zijn moeder,’ snauwde Patrice. ‘Wij bezorgen hem nou niet bepaald stress.’
‘Desalniettemin geldt het ziekenhuisbeleid voor iedereen,’ antwoordde dr. Morrison, en zijn toon liet geen tegenspraak toe.
Brent had haar ingelicht over Jakes beweringen. Ze kon er officieel niet op reageren zonder bewijs, maar ze had beloofd haar patiënt te beschermen.
Het bezoek van Marjorie duurde vijftien minuten, waarna dokter Morrison haar en Patrice beleefd maar resoluut de deur wees.
Ze vroegen nauwelijks naar Jakes toestand. Het grootste deel van hun tijd besteedden ze aan praten over hoe traumatisch dit voor hen was geweest, hoe bezorgd ze waren geweest en hoe het had kunnen gebeuren dat Brent hun zoon niet had kunnen beschermen.
Toen ze weggingen, keek Patrice Brent scherp aan.
“We moeten bespreken wanneer hij naar huis komt. Hij zal 24 uur per dag verzorging nodig hebben.”
‘Marjorie en ik hebben het huis al klaargemaakt,’ zei Patrice snel, alsof ze een script voorlas. ‘Jake gaat voorlopig nergens heen.’
Brent hield zijn stem kalm. « De artsen willen hem hier langer ter observatie houden. »
‘Hoe lang nog?’, vroeg Patrice.
Zo lang als nodig is.
Er vond een wisselwerking plaats tussen Marjorie en haar moeder – een blik die alles bevestigde wat Jake had gezegd.
Ze wilden hem thuis hebben.
Ze wilden hem onder hun controle hebben, weg van dokters, vragen en overbezorgde vaders.
‘We bespreken dit later,’ zei Marjorie koeltjes. ‘Als je wat redelijker bent.’
Nadat ze vertrokken waren, kwam Seth terug met iemand die Brent niet had verwacht.
Kelly Donahue.
Een voormalig FBI-agent die privédetective was geworden. Ze was in de veertig, scherpzinnig en doortastend, en stond bekend om haar expertise in zaken die op het randje van de wet balanceerden.
‘Seth heeft het me uitgelegd,’ zei Kelly zonder verdere inleiding. ‘Als wat je zoon zegt waar is, hebben we te maken met poging tot moord. Misschien wel meer. Hoe lang is hij al ziek?’
« Met tussenpozen zo’n achttien maanden, » zei Brent. « Maar de laatste zes maanden is het erger geworden. »
‘Ik heb zijn medische dossiers nodig,’ zei Kelly. ‘Allemaal. En ik heb toegang tot uw huis nodig.’
“Marjorie zal dat nooit toestaan.”
Kelly’s glimlach was geforceerd. « Wie heeft het over toestemming vragen? »
In de daaropvolgende twee dagen ontdekte Brent dat zijn leven een zorgvuldig geconstrueerde leugen was geweest.
Kelly handelde snel en trok aan de touwtjes die het hele weefsel van zijn huwelijk ontrafelden.
Ze begon met de medische dossiers en vergeleek Jakes symptomen met die van veelvoorkomende vergiftigingen. Het patroon was veelzeggend: terugkerende maag-darmproblemen, onverklaarbare koorts, duizeligheid, zwakte – allemaal in cycli die overeenkwamen met de tijd die hij thuis doorbracht.
‘Kijk eens,’ zei Kelly, terwijl ze papieren over de tafel in de ziekenhuiskantine verspreidde. ‘Elke keer dat Jake een weekend bij je ouders logeerde, verdwenen zijn symptomen. Elke keer dat hij naar huis kwam, kwamen ze binnen achtenveertig uur terug.’
De ouders van Brent woonden drie staten verderop en zagen Jake misschien vier keer per jaar.
Maar Kelly had gelijk.
Die bezoeken waren de enige momenten waarop Jake echt gezond leek.
‘En hoe zit het met de warme chocolademelk?’ vroeg Brent met een schorre stem.
« Ik heb Seth een gerechtelijk bevel laten aanvragen zodat de politie je kampeerspullen kon doorzoeken, » zei Kelly. « Ze hebben de thermosfles gevonden. Die wordt nu onderzocht, maar ik durf te wedden dat er iets in zit – waarschijnlijk een kalmeringsmiddel, of iets dat het evenwicht en de coördinatie beïnvloedt. »
Brents maag draaide zich om. « Waarom? »
Kelly pakte haar tablet erbij. ‘En nu wordt het interessant. Ik heb de financiële gegevens opgevraagd. Vraag me niet hoe. Je vrouw en haar moeder leven ver boven hun stand. De familie Keith ziet er op papier goed uit, maar ze zitten tot hun nek in de schulden.’
Brent staarde haar aan. « Ik had geen idee. »
‘Ze wilden niet dat je het wist,’ zei Kelly. ‘Patrice’s winkelverslaving. Slechte investeringen. Een mislukte onderneming. Ze hielden de schijn op met creditcards en leningen.’
Ze tikte opnieuw op het scherm, en Brents hart zonk in zijn schoenen.
