‘Ik ben niet meer bang,’ zei Brent. ‘Nooit meer.’
Vijf jaar na die vreselijke kampeertrip stond Brent bij Jakes diploma-uitreiking op de middelbare school, waar hij toekeek hoe zijn zoon een prijs voor academische uitmuntendheid in ontvangst nam.
Jake was nu vijftien jaar oud – lang en zelfverzekerd, en hij was van plan om net als zijn vader techniek te gaan studeren.
Het trauma van wat zijn moeder had gedaan, had hem niet gebroken.
Het had hem sterker gemaakt, bewuster en dankbaarder voor de goede dingen in het leven.
Patrice zat nog steeds in de gevangenis. Ze zou over acht jaar in aanmerking komen voor voorwaardelijke vrijlating.
Brent was bij elke hoorzitting over haar voorwaardelijke vrijlating aanwezig om ervoor te zorgen dat de commissie precies begreep waartoe ze in staat was.
Marjorie was opnieuw verhuisd, dit keer naar Florida.
Brent had gehoord dat ze haar meisjesnaam gebruikte – ze verborg zich voor haar verleden en leidde een bescheiden leven dat in niets leek op het leven waar ze van had gedroomd.
En Brent… Brent was hertrouwd.
Christy was twee jaar geleden in het huwelijksbootje gestapt tijdens een eenvoudige ceremonie met alleen familie en goede vrienden. Jake had hen beiden naar het altaar begeleid, breed lachend alsof het zijn eigen bruiloft was.
Ze hadden nu ook een dochter.
Emma, achttien maanden oud, met Christy’s donkere ogen en Brents koppigheid.
Het leven was goed.
Niet perfect – het leven is dat nooit – maar eerlijk, echt, gebouwd op een fundament dat niet door leugens of manipulatie aan het wankelen gebracht kon worden.
Die avond, na het afstudeerfeest, trof Brent Jake aan op de achterveranda, waar hij naar de sterren keek.
‘Alles goed, vriend?’
‘Ja,’ zei Jake. ‘Ik zat gewoon na te denken.’
Hij keek zijn vader aan. « Ik heb laatst nog even op ‘mama’ gegoogeld. »
Brents maag trok samen. « O. »
‘Ze werkt in een supermarkt,’ zei Jake. ‘Ze ziet er ouder uit dan ze is. Triest, denk ik.’
Jake zweeg even.
“Ik heb geen medelijden met haar. Is dat verkeerd?”
‘Nee,’ zei Brent. ‘Het is menselijk. Ze heeft je op een manier gekwetst die niet ongedaan gemaakt kan worden. Je bent haar geen vergeving verschuldigd.’
Jake keek hem aan. « Vergeef je haar? »
Brent overwoog de vraag eerlijk.
« Ik denk niet genoeg aan haar om te kunnen zeggen of ik haar wel of niet vergeef, » zei hij. « Ze is gewoon iemand die vroeger deel uitmaakte van ons leven. Iemand die vreselijke keuzes heeft gemaakt en daar de gevolgen van heeft ondervonden. Dat is alles. »
Jake knikte langzaam. « Goed. Want ik ben klaar met energie verspillen aan mensen die niets om me geven. Ik richt me liever op degenen die dat wel doen. »
Brent trok zijn zoon in een zijwaartse omhelzing.
‘Wanneer ben je zo wijs geworden?’
Jake’s mondhoeken krulden in een glimlach. « Ik heb een goede leraar. »
Ze zaten daar samen – vader en zoon – overlevenden van een nachtmerrie die hen bijna had verwoest.
Maar ze waren er sterker, slimmer en zekerder van geworden, met een beter begrip van wat er echt toe deed.
De weg van die wachtkamer in het ziekenhuis naar deze vredige avond was lang en zwaar geweest. Er waren momenten geweest dat Brent zich afvroeg of hij net zo slecht was geworden als Marjorie en Patrice – of zijn wraak hem ook tot een monster had gemaakt.
Maar als hij dan naar Jake keek – die het goed deed, gezond was en veilig leek – wist hij dat dat niet waar was.
Monsters vernietigd voor plezier of winst.
Brent had gevochten voor zijn leven, voor gerechtigheid, voor het leven van zijn zoon.
En uiteindelijk maakte dat het verschil.
De sterren draaiden boven ons hoofd, dezelfde sterren die op die vreselijke dag op Blackstone Ridge hadden neergekeken.
Maar Brent was niet meer die man – degene die onbewust een vergiftigde thermosfles bij zich had gedragen, die bijna alles was kwijtgeraakt omdat hij te naïef en te passief was geweest.
Hij was de man die zich had verzet.
Die had geweigerd het kwaad te laten winnen.
Die zijn kind koste wat kost zou beschermen.
En toen Jake naar binnen liep en nog riep: « Ik hou van je, pap, » wist Brent dat hij het allemaal opnieuw zou doen – elke moeilijke beslissing, elke meedogenloze zet, elke slapeloze nacht – want dat is wat vaders doen.
Ze bieden bescherming.
Ze vechten.
Ze winnen.
En Brent had gewonnen.
Hier eindigt ons verhaal.
