De nacht dat mijn zoon met een helikopter naar het traumacentrum werd gebracht, stuurde mijn schoonmoeder me een berichtje.
« Het verjaardagsdiner van je vrouw is morgen. Zorg dat je er absoluut bij bent. »
Ik antwoordde: « Mijn zoon overleeft de nacht misschien niet. »
Ze antwoordde: « We moeten erbij zijn, anders ben je voor ons afgeschreven. »
Ik heb haar nummer geblokkeerd.
Drie dagen later opende mijn zoon zijn ogen en fluisterde: « Papa… dit moet je toch weten over oma en mama… »
Ik kreeg de rillingen.
De tl-lampen van het traumacentrum van St. Catherine’s prikten in de ogen van Brent Coon, die stijf in een plastic stoel in de wachtkamer zat, zijn handen nog steeds bevlekt met het bloed van zijn zoon. Vijfenveertig minuten geleden was hij degene geweest die Jakes gebroken lichaam vasthield op de helling van het ravijn, terwijl hij beloftes fluisterde waarvan hij niet zeker wist of hij ze kon nakomen, terwijl de LifeFlight-helikopter door de bergmist daalde.
Chirurgen waren ergens achter de dubbele deuren bezig om het leven van zijn tienjarige zoon te redden, en Brent kon niets anders doen dan afwachten.
Zijn telefoon trilde.
Door de mist van schok en uitputting haalde Brent het uit zijn zak. Een sms’je van zijn schoonmoeder, Patrice Keith.
Het verjaardagsdiner van je vrouw is morgen. Zorg dat je er absoluut bij bent!
Brent staarde naar het bericht en las het drie keer, alsof herhaling ervoor zou zorgen dat de woorden zich herschikten tot iets menselijks.
Zijn zoon moest met spoed geopereerd worden. Jake was gevallen – of gesprongen. De parkwachter wist het niet zeker. Bijna twaalf meter naar beneden over Blackstone Ridge, tijdens wat een simpel kampeeruitje met zijn zoon had moeten zijn.
En Patrice maakte zich zorgen over een verjaardagsdiner.
Zijn vingers trilden terwijl hij terugtypte.
Mijn zoon overleeft de nacht misschien niet.
Het antwoord kwam binnen enkele seconden.
Wees erbij, anders ben je voor ons afgeschreven.
Een gevoel van kou bekroop Brent. Hij blokkeerde het nummer zonder te reageren en zette vervolgens zijn telefoon helemaal uit. In de weerspiegeling van het donkere scherm herkende hij zichzelf nauwelijks: een vierendertigjarige bouwkundig ingenieur die de afgelopen acht jaar had geprobeerd een huwelijk te redden dat vanaf het begin al gedoemd was te mislukken.
De deur van de wachtkamer ging open.
