Toen de ober mijn tafel naderde, zag zijn gezicht er vreemd bleek uit.
‘Juffrouw,’ zei hij zachtjes, ‘zou u mij even willen volgen?’
Mijn hart stond bijna stil. Ik stond op trillende benen en volgde hem door een schemerige gang, weg van de elegante drukte van de eetzaal. Hoe verder we liepen, hoe groter mijn angst werd. Ik bereidde me voor op slecht nieuws.
In plaats daarvan bleef de ober bij een deur staan, opende die voorzichtig en gebaarde me naar binnen te gaan.
Wat ik aantrof, benam me de adem.
De kamer was zacht verlicht door tientallen kleine kaarsjes. Een langzame melodie klonk op de achtergrond. In het midden stond een kleine, prachtig gedekte tafel… en hij. Mijn crush. Zijn handen klemden een fluwelen doosje vast, zijn ogen een mengeling van nervositeit en verwachting.
