Binnen zag ik mijn vader liggen in een ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden neergezet.
Zijn gezicht was bleek, zijn ademhaling oppervlakkig. Mijn vrouw zat naast hem en schikte voorzichtig zijn deken, terwijl mijn broer medicijnen klaarmaakte.
Mijn oren prikten in mijn ogen toen de waarheid tot me doordrong: de gezondheid van mijn vader ging snel achteruit, en ze hadden het me niet verteld.
Mijn vrouw was niet stiekem voor zichzelf naar buiten gegaan; ze had haar slaap opgeofferd om voor mijn vader te zorgen, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken, terwijl mijn broer late diensten draaide.
Ik deinsde achteruit, overmand door schuldgevoel omdat ik ooit aan haar had getwijfeld.
De volgende ochtend omhelsde ik haar stevig en vertelde haar dat ik het wist.
