Sinds die vlucht heb ik geoefend in nee zeggen zonder uitleg. In stilte kiezen zonder schuldgevoel. Gesprekken verlaten die me uitputten. En verrassend genoeg ben ik vriendelijker geworden , niet minder. Omdat wat ik nu geef oprecht is.
Ik denk nog wel eens aan die vreemdeling. Ik weet zijn naam niet en ook niet waar hij naartoe ging. Maar ik draag zijn woorden met me mee – in vergaderingen, in relaties, in alledaagse interacties waarin ik vroeger mijn grenzen overschreed.
Een enkele opmerking, uitgewisseld tussen opstijgen en landen, veranderde mijn kijk op de wereld.
En het herinnerde me eraan dat de meest waardevolle lessen soms niet komen van mensen die ons goed kennen, maar van vreemden die ons, al is het maar voor een moment, helder zien.
