Ze zei niets slechts over haar. Ze zei alleen:
‘Ik ben blij dat ze het uiteindelijk heeft gezien.’
Liefde begint niet altijd perfect. Soms struikelt ze, verzet ze zich en leert ze het op de harde manier. Soms wordt begrip pas gevonden wanneer woorden niet meer nodig zijn. Mijn moeder heeft de woorden nooit hardop kunnen uitspreken, maar door haar brieven vond ze rust.
En op dat moment vonden wij die ook – we werden eraan herinnerd dat tijd, geduld en vriendelijkheid zelfs de kleinste afstand tussen harten kunnen helen. Dat acceptatie soms fluisterend komt, maar daarom niet minder echt is.
