De jaren daarna waren niet gemakkelijk. Familiebezoeken bleven gespannen. Gesprekken bleven oppervlakkig. Mijn vrouw probeerde, keer op keer. Ze bracht bloemen mee, vroeg naar herinneringen uit mijn jeugd, luisterde aandachtig naar verhalen die ze al vaker had gehoord. Mijn moeder bleef beleefd, maar afstandelijk. En toch, heel soms, dacht ik iets te zien verschuiven. Een blik die iets langer bleef hangen. Een opmerking die minder scherp klonk. Kleine tekenen die ik misschien te graag wilde zien…
Twee jaar later overleed mijn moeder vredig. Het nieuws kwam stil binnen, zonder drama, zonder strijd. Ze was rustig ingeslapen, zei de arts. Alsof ze haar laatste hoofdstuk zorgvuldig had afgerond. Ze liet een huis vol herinneringen achter, de geur van haar favoriete parfum hing nog steeds in de lucht, en lessen die alleen verdriet aan het licht kon brengen.
Toen ik naar haar huis ging om haar spullen uit te zoeken, zocht ik niets specifieks – ik wilde me gewoon weer dicht bij haar voelen. Ik liep door de kamers die mijn jeugd hadden gedragen. De keuken waar ze had gekookt. De woonkamer waar ze had gezeten met een boek op schoot. Alles stond er nog, alsof ze elk moment terug kon komen…
