Dus ik heb haar mee naar huis genomen.
Mensen waarschuwden me. Ze zeiden dat het uitputtend zou zijn. Dat ze misschien nooit zou weten wat ik had opgegeven. Dat liefde zonder erkenning uiteindelijk in wrok verandert.
Ik luisterde – en bleef.
De zorg voor haar ontmantelde langzaam het leven dat ik had opgebouwd. Mijn
werkuren werden korter. Uiteindelijk verdween mijn baan helemaal.
Geld ging op aan medicijnen, aangepaste maaltijden, veiligheidshekjes en stille oplossingen voor luidruchtige problemen. Mijn wereld kromp ineen tot haar routines, haar stemmingen, haar fragiele rust.
Sommige dagen waren bijna vredig. Ze neuriede melodieën van tientallen jaren geleden, haar ogen zacht als het zonlicht dat over de vloer viel.
Andere dagen was ze rusteloos, bang voor dingen die ze niet kon benoemen.
Mijn broers en zussen belden zo nu en dan. Bezoeken waren zeldzaam.
