‘Hoi, kampioen,’ zei Sofia, terwijl ze zich voorover boog om hem te omhelzen. ‘Kijk, lieverd, dit is een vriend van mama. Hij heet Alex.’
Alex hurkte ook neer en probeerde een vriendelijke, niet intimiderende blik te werpen. « Hallo, Daniel, » zei hij, zijn stem verrassend zacht.
Daniel bekeek hem met de onschuld van een kind van top tot teen. ‘Bent u een astronaut? Kent u mijn vader?’
De vraag raakte Alex diep in zijn hart. Hij keek naar Sofia, die hem waarschuwend aankeek. « Nee, lieverd, » zei Sofia zachtjes. « Alex is geen astronaut. Hij is gewoon een vriend. »
Alex voelde een golf van schaamte en een ijzeren wil. Hij kon niet de denkbeeldige astronaut zijn, maar hij kon wel de echte vader zijn.
De volgende weken wijdde Alex zich aan het rechtzetten van zijn fouten met een intensiteit die de toewijding evenaarde waarmee hij zijn imperium had opgebouwd. Zijn eerste actie was het ontslaan van Richard Sterling en zijn hele juridische team. Hij startte een intern onderzoek dat verschillende dubieuze praktijken aan het licht bracht die Sterling in zijn opdracht had uitgevoerd. Alex bood persoonlijk zijn excuses aan Sofia’s broer, Miguel, en vergoedde hem voor de juridische intimidatie.
Maar het belangrijkste was zijn benadering van Daniel. Het begon met korte bezoekjes, onder Sofia’s toeziend oog. Hij las hem verhalen voor, ze speelden met speelgoedauto’s op Sofia’s woonkamervloer, en beetje bij beetje begon Daniel hem te zien als een « speciale vriend » van zijn moeder. Alex probeerde niet meteen het astronautenverhaal over te nemen. Hij wilde het vertrouwen van zijn zoon winnen, niet zijn wil opleggen.
Sofia, hoewel nog steeds voorzichtig, begon een echte verandering in Alex te zien. Hij was niet langer de workaholic die haar in de steek had gelaten. Hij was een man die op zoek was naar verlossing, die zich bukte om Daniels schoenveters vast te maken, die geduldig naar haar verhalen van de crèche luisterde en die haar zelfs hielp met het schoonmaken van de keuken na het eten.
Op een dag, na een maand van constante bezoeken, vroeg Alex aan Sofia of hij Daniel de waarheid mocht vertellen.
‘Ik wil niet dat hij opgroeit met een leugen, Sofia. En ik wil niet dat hij de waarheid per ongeluk ontdekt. Ik wil het hem zelf vertellen, met jou aan mijn zijde.’
Sofia aarzelde even, maar zag de oprechtheid in zijn ogen. « Oké, Alex. Maar als je hem nog een keer pijn doet… dan is er geen weg terug. »
