Alex verstijfde. « Een sommatiebrief? Ik heb zoiets niet… Ik heb nooit zoiets bevolen. » Zijn gedachten schoten terug naar de gebeurtenissen van vijf jaar geleden. Hij had zijn juridische team algemene instructies gegeven over hoe ze moesten omgaan met eventuele « afleidingen » die verband hielden met zijn verleden, maar nooit een specifiek bevel tegen Sofia of haar familie. Wie had het gedaan? En waarom?
De onthulling van de sommatiebrief trof Alex als een donderslag bij heldere hemel. Zijn geest, gewend aan precisie en absolute controle over zijn imperium, weigerde het te geloven. Hij had dat bevel niet gegeven. Of toch wel? De herinneringen aan die dagen, een wervelwind van vergaderingen, lanceringen en druk van investeerders, waren vaag. Hij had te veel gedelegeerd aan zijn juridisch team en blindelings vertrouwd op hun oordeel om zijn imago en zijn tijd te « beschermen ».
‘Weet je het zeker, Sofia?’ vroeg Alex, zijn stem doorspekt met ongeloof en groeiende afschuw. ‘Ik zou zoiets nooit… ik zou zoiets nooit goedkeuren, niet tegen jou en niet tegen je familie.’
Sofia keek hem aan met een mengeling van medelijden en scepsis. ‘Ik heb de kopie, Alex. Ondertekend door je advocatenkantoor, met jouw naam bovenaan. Miguel probeerde met je te praten voor mijn eigen bestwil, omdat hij zich zorgen maakte om mij en de baby. En hij ontving die juridische dreigement. Denk je dat hij zich na dat incident nog eens aan jouw minachting zou hebben blootgesteld?’
Alex kookte van woede. Hij was gemanipuleerd, of op zijn minst was zijn vertrouwen geschonden. Zijn toenmalige hoofdadvocaat, een zekere Richard Sterling, was altijd al overdreven beschermend geweest ten opzichte van zijn reputatie. Het was duidelijk dat Sterling op eigen houtje had gehandeld en Alex’s bevel om « afleidingen te elimineren » op de koudste en meest meedogenloze manier mogelijk had geïnterpreteerd. De schuld die hij verschuldigd was, was niet alleen voor zijn eigen egoïsme, maar ook voor de wreedheid die zijn succes had mogelijk gemaakt.
‘Sofia, ik zweer het je, ik wist niets van die brief,’ zei Alex, met een overtuiging in zijn stem die Sofia al jaren niet meer had gehoord. ‘Richard Sterling… hij zou mijn imago moeten ‘beschermen’. Maar dit… dit is onacceptabel.’ Hij pakte zijn telefoon. ‘Ik ga hem nu meteen bellen. En ik verzeker je, hij zal hiervoor boeten.’
Sofia hield hem met één hand tegen. ‘Nee. Niet nu, Alex. Daniel komt zo van de crèche naar huis. Ik wil niet dat hij ons zo ziet. En ik wil niet dat hij een vreemde in huis ziet.’
Alex liet de telefoon zakken, zijn woede getemperd door respect voor Daniel. « Je hebt gelijk. »
Maar ik beloof je dat dit niet het einde is. En ik wil dat je weet dat het me ontzettend spijt. Meer dan woorden kunnen uitdrukken. Niet alleen van de zwangerschap, maar ook van de manier waarop ik je behandeld heb, van hoe ik me door mijn ambitie heb laten verblinden. En van deze brief. Ik zal Sterling laten betreuren dat hij die grens overschreden heeft.”
Op dat moment ging de voordeur open en klonk er een zacht stemmetje: « Mama, ik ben thuis! »
Daniel kwam aanrennen, een dinosaurusrugzak over zijn schouder, zijn blauwe ogen fonkelend van vreugde. Hij bleef stokstijf staan toen hij Alex zag. Zijn glimlach verdween, vervangen door voorzichtige nieuwsgierigheid.
