Ik keek naar Gerald Pike. « Mijn advocaat neemt contact met je op met een realistisch schikkingsvoorstel. Een voorstel dat mijn werkelijke aandeel in de bezittingen weerspiegelt, plus een schadevergoeding voor het verkwisten van gezamenlijke gelden aan zijn maîtresse. »
Ik stond op. Mijn benen trilden, maar ik hield mijn knieën stevig op hun plaats.
‘En Daniel,’ zei ik, terwijl ik op hem neerkeek. ‘Als je ooit nog met me wilt praten, doe het dan via een advocaat. Ik ben het zat om naar je te luisteren.’
Ik draaide me om en liep naar de deur. Het geluid van mijn hakken op de vloer was het enige geluid in de kamer.
« Ava, wacht! » riep Daniel.
Ik bleef niet staan. Ik liep de vergaderzaal uit, stapte in de lift en daalde veertig verdiepingen af. Toen ik de koele lucht van Manhattan in stapte, haalde ik diep adem.
Deel IV: Het Beleg
De oorlog eindigde die dag niet. Hij was nog maar net begonnen.
Twee dagen later ontmoette ik Nora Kaplan buiten het gebouw van het Hooggerechtshof. Ze was een klein vrouwtje met pluizig rood haar en een geheugen als een berenval. Ze gaf me een kop koffie van de buurtwinkel en een stapel papieren.
‘Hoe gaat het met je?’ vroeg ze.
‘Ik functioneer nog wel,’ zei ik. ‘Ze hebben vanochtend mijn creditcards geblokkeerd.’
‘Dat hadden we verwacht,’ zei Nora. ‘Daarom hebben we ook een spoedverzoek ingediend voor tijdelijke alimentatie. We verschijnen over twintig minuten voor rechter Halloway. Hij heeft een hekel aan financiële intimidatie. Kom op!’
In de rechtszaal probeerden de Whitmores alles. Gerald Pike betoogde dat ik labiel was, dat ik hun systemen had gehackt en dat ik de familie probeerde af te persen.
Nora stond op en overhandigde de rechter eenvoudigweg het transcript van de vergadering en de samenvatting van de forensisch accountant.
‘Edele rechter,’ zei Nora, haar stem doorbrak Geralds gebluf heen. ‘Meneer Whitmore gebruikt het gezamenlijke vermogen om een luxeleven te leiden met een minnares, terwijl hij zijn vrouw geen geld voor boodschappen geeft. Bovendien dreigde de familie haar met armoede als ze haar rechten niet zou opgeven. Dit is geen scheiding; dit is een belegering.’
De rechter keek naar Daniel, die ineenkromp op zijn stoel. Hij beval dat de creditcards onmiddellijk opnieuw geactiveerd moesten worden, blokkeerde de bankrekeningen om verdere overboekingen naar « DWH Consulting » te voorkomen en droeg Daniel op mijn juridische kosten te betalen in afwachting van de definitieve schikking.
Het was een overwinning, maar de Whitmores waren rancuneus.
In de daaropvolgende maand begon het ‘berichtenverkeer’ waar Robert mee had gedreigd. Vrienden belden me niet meer op. Ik werd niet uitgenodigd voor het benefietgala dat ik had helpen organiseren. Er gingen geruchten dat ik een zenuwinstorting had gehad, dat ik instabiel was.
Op een regenachtige dinsdag stond Daniel buiten mijn appartementencomplex op me te wachten. Hij zag er vreselijk uit: ongeschoren en in verkreukelde kleren.
‘Ava,’ zei hij, terwijl hij voor me ging staan.
‘Ik bel de politie, Daniel,’ zei ik, terwijl ik naar mijn telefoon greep.
‘Alsjeblieft, nog maar vijf minuten,’ smeekte hij. ‘Mijn moeder… ze maakt me gek. De audit scheurt het bedrijf aan gort. Investeerders trekken zich terug.’
‘Dat klinkt als een probleem van jou,’ zei ik, terwijl ik om hem heen liep.
‘Dit wilde ik nooit!’ schreeuwde hij. ‘Ik wilde gewoon… ik weet het niet. Ik wilde ontsnappen. Jij was altijd zo perfect, Ava. Zo beheerst. Het was uitputtend om te proberen goed genoeg voor je te zijn.’
Ik stopte. Ik draaide me naar hem om.
