Het ging niet om een testament. Het was een reeds opgestelde echtscheidingsakte. Daaronder stond een schikkingsovereenkomst die leek op een uitzettingsbevel.
Ik heb de voorwaarden doorgenomen. Ze boden een bedrag ineens aan dat niet eens genoeg was voor een jaar huur in mijn huidige buurt. Maar de echte addertjes onder het gras zaten in de clausules.
Clausule 4a: Ava Hart doet afstand van elke aanspraak op de echtelijke woning.
Clausule 7b: Ava Hart doet afstand van elk recht op Daniel Whitmores pensioenrekeningen, toekomstige inkomsten of aandelen.
Clausule 12: Ava Hart gaat akkoord met een levenslange geheimhoudingsovereenkomst met betrekking tot alle interne aangelegenheden van Whitmore & Co.
‘Dit is een grap,’ zei ik, terwijl ik de papieren terug op tafel gooide. ‘Ik ga dit niet ondertekenen.’
« Het is geen grap, en het is geen onderhandeling, » zei Gerald Pike, zijn stem een octaaf lager. « Het is een genereus aanbod, gezien de huwelijksvoorwaarden. »
‘De huwelijkse voorwaarden beschermen bezittingen die vóór het huwelijk zijn verworven,’ corrigeerde ik hem. ‘Ze dekken niet de bezittingen die Daniel en ik tijdens ons huwelijk hebben opgebouwd. Ze dekken ook niet de waardestijging van de beleggingsportefeuille.’
‘Er is geen sprake van waardestijging,’ snauwde Robert. ‘De markt is stabiel gebleven.’
‘Teken vandaag nog,’ onderbrak Eleanor, haar toon scherper wordend. ‘Dan slepen we dit niet door naar de rechter. We zorgen ervoor dat je reputatie intact blijft. Weiger je, dan ben je voorgoed weg. Geen toegang, geen steun. Daniel regelt de communicatie met onze sociale kring. Je weet hoe wreed mensen kunnen zijn als ze een geldwolf ruiken.’
Ik keek Daniel aan. ‘Denk je dat ik dat ben? Een geldwolf?’
Hij klemde zijn kaken op elkaar en keek naar zijn moeder, vervolgens naar de tafel. Hij leek wel een kind dat wachtte op toestemming om te spreken. « Het is voor het beste, Ava. Het is… het is gewoon zaken. »
Heel even laaide de oude Ava weer op. De Ava die de boel wilde sussen, die zich verontschuldigde als iemand anders tegen haar aanbotste. Ik voelde de drang om te huilen, om hen te smeken uit te leggen waarom ze me zo erg haatten.
Maar toen herinnerde ik me de afgelopen zes maanden. De late avonden die Daniel afdeed als « cliëntendiners ». De afgesloten lades in zijn thuiskantoor. De manier waarop Eleanor me gadesloeg tijdens het kerstgala, fluisterend tegen haar vriendinnen terwijl ze naar mijn jurk keek.
Het verdriet verdween. In plaats daarvan daalde een kille, harde helderheid over me neer.
Ik glimlachte. Het was een kleine, gevaarlijke glimlach. Ik zette mijn tas op tafel en haalde er een dunne, donkerblauwe map uit.
‘Grappig dat je het over zaken hebt,’ zei ik, terwijl ik de map opensloeg. ‘Want ik heb besloten om deze vergadering ook als een zakelijke bijeenkomst te behandelen.’
Deel III: Het tegenbod
