DE LANGZAME VERDAMPING VAN HET ZELF
Mijn moeder verliet me niet in één dramatische beweging. Ze verdween – stilletjes, bijna beleefd – als een lamp die door een onzichtbare hand gedimd wordt, stapje voor stapje.
Aanvankelijk noemden we het ‘vergeetachtigheid’. Sleutels die in de vriezer werden gevonden, het neuriën van een liedje waarvan ze de naam niet kende, hetzelfde verhaal over een hond uit haar jeugd dat drie keer tijdens één lunch werd verteld. We lachten er toen om. We gebruikten humor als schild tegen de opdoemende schaduwen. Maar het lachen verstomde op de middag dat ze midden in haar eigen woonkamer stil bleef staan, mijn gezicht met een warme, hartverscheurende onzekerheid bestudeerde en me vroeg of ik in het huis ernaast woonde.
De diagnose werd gesteld in de steriele, gedempte toon die artsen gebruiken wanneer ze je een levenslange straf opleggen. Progressief. Onvoorspelbaar. Onomkeerbaar. Mijn broers en zussen, altijd pragmatisch ingesteld, reageerden met de koele efficiëntie van een raad van bestuur. Ze spraken over ‘zorginstellingen’, ‘getrapte wachtlijsten’ en ‘actuariële kosten’ – cijfers die heen en weer werden geschoven als aandelenopties. Ik zweeg, want ik wist het antwoord al. Ik kon haar angst niet uitbesteden. Ik kon de vrouw die me had leren lopen niet overlaten aan een steeds wisselende groep vreemden.
Dus ik heb haar mee naar huis genomen.
