Dr. Julian Mercer.
Laag. Gecontroleerd. Voorzichtig.
‘Lindsay,’ mompelde hij, ergens rechts van me. ‘De envelop. Zorg ervoor dat zijn vrouw hem krijgt als we klaar zijn.’
Een pauze.
‘Hij kan het niet weten,’ voegde Mercer eraan toe. ‘Niemand kan het weten.’
Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat het uit mijn ribbenkast zou scheuren. De monitor boven me reageerde met een plotselinge piek, het ritmische piepen versnelde.
De stem van de verpleegster zakte tot een fluistering. « Mevrouw Brennan weet dat het eraan komt. »
‘Ik weet het,’ zei Mercer. ‘Zorg er alleen voor dat hij het niet ziet.’
Een rilling liep over me heen die niets met de operatiekamer te maken had.
Ik probeerde te bewegen. Ik probeerde mijn mond open te doen. Ik probeerde te zeggen: » Welke envelop? » of « Waar heb je het in hemelsnaam over? »
Er is niets gebeurd.
Mijn lichaam reageerde niet. Mijn tong voelde alsof hij vijftig kilo woog. Paniek greep me bij de keel, scherp en verstikkend, terwijl mijn geest schreeuwde in een lichaam dat weigerde te gehoorzamen.
Dus ik deed het enige wat ik kon.
Ik bleef volkomen stil staan.
Ik probeerde mijn ademhaling te kalmeren. Ik dwong mezelf mijn hartslag te vertragen. Ik deed alsof ik bewusteloos was, terwijl al mijn instincten me vertelden dat er iets vreselijk mis was.
Een half uur later werd ik naar de herstelkamer gebracht.
Tegen de avond pakte ik mijn tas in en verdween zonder een woord te zeggen.
Maar ik loop op de zaken vooruit.
Voordat dit alles gebeurde, voordat de envelop er was, het gefluister en de blik op het gezicht van mijn vrouw die me de rest van mijn leven zou blijven achtervolgen, dacht ik dat ik alles onder controle had.
Eenentwintig jaar huwelijk.
Een dochter die me elke dag trots maakte.
Een bedrijf dat ik met mijn eigen handen had opgebouwd.
Van buitenaf leek mijn leven onkwetsbaar.
En dat is precies de reden waarom ik het mes niet zag aankomen.
