Leo, de zevenjarige zoon van Elena, speelde op het klimrek in de speeltuin in hun buurt.

Het was iets waar hij echt van genoot – een van zijn favoriete manieren om de dag door te brengen. En de dag zelf was prachtig. De zon scheen, het park zat vol kinderen en Leo had de tijd van zijn leven. Toen, zonder waarschuwing, sloeg het noodlot toe en brak Elena’s wereld in duizend stukjes uiteen.

Er klonk geen geschreeuw, geen plotselinge chaos – alleen een doffe klap en een kind dat zijn ogen nooit meer zou openen.

Leo is op de een of andere manier gevallen en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht.

De artsen deden er alles aan om zijn jonge leven te redden. Leo werd aan de beademing gelegd, terwijl zijn doodsbange moeder wanhopig bad om een ​​wonder. De artsen spraken met zachtaardig medeleven, maar hun stemmen klonken afstandelijk, wazig, alsof Elena alles vanuit het water gadesloeg.

Toen de levensondersteuning werd uitgeschakeld, was de stilte die volgde ondraaglijk. Op dat moment begreep Elena eindelijk wat « nooit meer » werkelijk betekende. Nooit meer zou Leo zijn schoenen bij de deur laten staan. Nooit meer zou hij om nog één verhaaltje voor het slapengaan vragen. Ze wist dat ze zijn lach nooit meer door het huis zou horen galmen.