De volgende ochtend ging mijn telefoon onophoudelijk over. Het was Mia – huilend, trillend, nauwelijks in staat om te praten. ‘Je moet komen,’ snikte ze. ‘Nu.’
Toen ik aankwam, was ze bleek en in paniek. Ze legde uit dat ze zich iets herinnerde wat onze stiefmoeder ooit had gezegd: dat haar meest waardevolle bezittingen ergens veilig verstopt lagen. Mia had de hele nacht het appartement doorzocht, maar niets gevonden. Toen dacht ze aan de plant.
Verward nam ik het mee naar huis en tilde het voorzichtig uit de pot. Op de bodem lag een verzegelde plastic zak. Daarin zaten gouden munten – oud, zwaar en onmiskenbaar waardevol. Ze waren een erfenis van de overgrootmoeder van mijn stiefmoeder, bedoeld voor noodgevallen. Ze had ze nooit nodig gehad. Ze had er nooit iets over gezegd.
