Ze glimlachte hartelijk. « Ik heb veel over je gehoord. »
« Ik hoop dat het vleiend was, » antwoordde ik.
« Alleen maar het beste, » lachte ze.
Het etentje voelde ontspannen en natuurlijk aan. Josie hielp Maisie met haar eten en luisterde geduldig naar verhalen over glitterpennen en knutselprojecten op school.
Op een gegeven moment leunde Maisie naar me toe en fluisterde: « Ik vind haar echt leuk. »
Later werd duidelijk dat Ernest en Pearl stiekem hadden gehoopt dat Josie iemand aardig en betrouwbaar zou ontmoeten.
Dat simpele etentje groeide uit tot iets veel groters.
Twee jaar later zijn Josie en ik nog steeds samen. Het voelde nooit geforceerd – het voelde gewoon goed.
We gaan dit voorjaar trouwen.
