« Ik snap het, » zei ik. « Maak je geen zorgen. »
Zijn vrouw legde uit dat ze hun zoon hadden proberen te bellen, maar dat er geen verbinding was. Ze begonnen te vrezen dat ze daar tot het donker zouden vastzitten.
Uiteindelijk kwamen de moeren los. Ik verving de band en draaide alles vast, mijn handen brandden van de kou.
Toen ik opstond, pakte de man mijn hand warm vast.
« Jij en je dochtertje hebben ons vandaag gered, » zei hij, zijn stem trillend van emotie.
Terug in de auto stak Maisie trots haar duim omhoog.
« Dat was heel lief, papa, » zei ze.
Ik glimlachte. « Ik kon ze daar niet achterlaten. »
We kwamen veilig aan bij het huis van mijn ouders en Thanksgiving verliep zoals gewoonlijk chaotisch: papa sneed dramatisch de kalkoen aan, mama gaf hem een standje, Maisie liet een broodje vallen en verklaarde dat het nog steeds eetbaar was.
Tegen het einde van de avond was het stel op de snelweg alweer uit mijn gedachten verdwenen.
Een week later was ik Maisie’s lunch aan het maken toen mijn telefoon ging.
« Dawson! » riep mijn moeder meteen toen ik opnam. « Zet de tv aan! »
« Wat is er aan de hand? »
